„Þegar bandið losnar og þessir hormaurar raða sér á garðann, gólfið, sætin, upp um loft og rúður og snýta sér yfir teiknimyndasögurnar mínar þá missi ég trúna á allt sem gott er,“ segir Snæbjörn Ragnarsson eða Bibbi eins og flestir kalla hann, bassaleikari þungarokkssveitarinnar Skálmaldar. Í pistli sem birtist á Stundinni tekur hann fyrir þá þjóðfélagshópa sem vekja hjá honum litla hrifningu sem samferðamenn í strætisvögnum, einkum og sér í lagi börn sem hann segir vera með öllu óþolandi þegar þau ferðast saman í stórum hópum.

Í pistlinum sem ber heitið „Bönnum börn í strætó“ kveðst Bibbi nýta sér strætisvagnaferðir oft í viku og óski þess að geta nýtt ferðirnar til að slíta sig frá amstri hversdagsins. Það sé þó ekki alltaf í boði þar sem ákveðnir farþegar komi í veg fyrir það, til að mynda með háværu tali eða stækri ilmvatnslykt.

Verst sé þó þegar heilu leikskólahóparnir koma inn í vagninn og taka hann undir sig, eða eins og Bibbi lýsir því:

„Eitt barn í strætó er yfirleitt í lagi, nema að það ilmi af kúk og/eða ælu. Tvö börn eru yfirleitt óþolandi og allt þar yfir er alger pest. Því segir það sig algerlega sjálft að 45 börn í bandi eru eins og smitvopnafaraldur.“

Segir Bibbi vagninn undirlagaðan af pollagallalykt og brjálæðisaugnaráðum. „Þetta gerist nú sem betur fer ekki oft en þegar þetta hendir hugsa ég raunverulega um það að fara út úr vagninum og bíða eftir næsta. En ég kemst auðvitað ekki út vegna þess að litlir barnsskrokkar þekja gólf og ganga. Maður má víst ekki stíga á börn. Synd og skömm.“

Bibbi tekur þó skýrt fram að vandamálið liggi hjá honum sjálfum og það sé undir honum komið að taka á þessu viðhorfi. Rétt eins og hjá öðrum aðilum, til að mynda þeim sem vilja banna hunda í strætisvögnum.

„Svo það sé alveg á kristaltæru eru hundarnir ekki vandamálið heldur þú, óumburðarlyndi og samkenndarlausi fáviti. Og börnin með horið fljótandi niður lambhúshetturnar eru ekki vandamálið heldur ég.“

Hér má lesa pistil Bibba í heild sinni.