Ingibjörg Stefánsdóttir yogakennari segist innilega þakklát fyrir að hafa tekið u-beygju í lífinu þegar hún ákvað að læra yoga eftir að hafa slegið í gegn sem leik- og söngkona ung að aldri. Ingibjörg, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, náði nýverið þeim áfanga að fagna 20 ára afmæli YogaShala, sem hún stofnaði árið 2004. Hún segir það að halda úti yogastöð á litlum markaði í öll þessi ár hafa verið erfitt á köflum, en gríðarlega gefandi og gjöfult ferli:
,,Þó að ég segi sjálf frá hefur það verið ákveðið afrek að halda þessu úti í öll þessi ár og það hafa komið margar hæðir og lægðir. Við fögnuðum 20 ára afmæli síðasta haust og það er ansi gott á þessum litla markaði og það var fallegt að geta fagnað þessum áfanga og litið til baka. Við byrjuðum á Engjateignum í 200 fermetrum og það eiga margir góðar minningar þaðan. Þá var þetta mjög hippalegt og heimilislegt á allan hátt og stemningin var góð. Fyrst var ég bara alein að kenna, en fljótlega fattaði ég að ég gæti ekki gert allt ein. Svo byrjaði ég að ráða aðra kennara og svo stækkaði þetta hægt og rólega. En það hafa komið alls konar tímabil á þessum árum, stundum gengur allt vel, en stundum koma mjög krefjandi kaflar. En ég hef rosalega gaman af því að hugsa í lausnum og finna lausnir hratt þegar eitthvað verður erfitt. Til dæmis COVID-tímabilið. Það var meira en að segja það að halda úti yogastöð þá, en eftir á að hyggja er fallegt hvað okkur tókst vel til. Við þurftum að loka þrisvar sinnum, en við fundum alltaf lausnir og þegar við þurftum að færa þetta á netið gerðum við það vel og kúnnarnir okkar tóku því vel og á endanum eru oft miklar gjafir í erfiðu tímabilunum.”
Ingibjörg fór í Eurovision fyrir Íslands hönd árið 1993 með lagið Þá veistu svarið. Hún var aðeins rúmlega tvítug þegar hún steig á svið fyrir framan milljónir á tíma þar sem Eurovision var enn stærra hjá íslensku þjóðinni en í dag, þannig að pressan var mikil. Hún segist hafa staðið sig mjög vel, en að hún hafi ekki verið nógu góð við sjálfa sig eftir keppnina:
,,Ég fór því miður aðeins á þann stað að tala niður til mín og var ekki nógu góð við sjálfa mig eftir þetta. Ég endaði í þrettánda sæti og stóð mig í raun og veru bara virkilega vel, en sjálfsgagnrýnin var mikil. Þetta var ótrúlega gaman og lærdómsríkt, en ég náði ekki að njóta mín. Ég gat ekki horft á sjálfa mig á sviðinu í Eurovision í meira en 15 ár. Ég þorði ekki að horfa, af því að ég var svo hrædd um að ég myndi rakka sjálfa mig niður. Allt af því að ég vann ekki keppnina, sem var markmiðið þegar ég fór út. En þegar tíminn líður sé ég þetta í öðru ljósi. Þetta er fallegt lag með góðum texta sem mér þykir núna mjög vænt um. Og þegar ég loksins horfði á þetta öllum þessum árum seinna áttaði ég mig á því að þetta var bara býsna gott hjá mér. Ég söng ekki feilnótu og gerði þetta bara rosalega vel miðað við hvað ég var ung og óreynd. Þannig að var fallegt að geta loksins horft á þessa tvítugu stelpu sem fór þarna á stóra sviðið og geta þótt vænt um hana og verið stolt af henni. En líklega hefði ég ekki getað séð það með þessum augum fyrr en eftir öll þessi ár. Ef ég hefði verið að horfa á einhvern annan en sjálfa mig að gera þetta rétt rúmlega 20 ára hefði ég líklega horft á viðkomandi sem virkilega hugrakkan og flottan einstakling, en stundum erum við verst við okkur sjálf,” segir Ingibjörg, sem í kjölfarið af þessu skipti um takt í lífinu.
,,Ég sé það núna að líklega hefði einhver þurft að grípa mig þarna eftir að ég kom heim úr Eurovision keppninni, en það sem bjargaði mér var að ég fór nánast beint út í nám til New York í leiklist. Þar fór ég inn í alveg nýjan heim og kúplaði mig frá Íslandi og átti í kjölfarið einhver bestu ár lífs míns. Það var rosalega gott að geta farið út úr öllu eftir að hafa leikið í bíómyndum, verið í vinsælli hljómsveit og svo farið út í Eurovision. Mér fannst mjög gott að yfirgefa það að fá alla þessa athygli svona ung. Ég var rétt komin úr menntaskóla þegar bíómyndin Veggfóður sló í gegn þar sem ég lék stórt hlutverk. Svo var ég í hljómsveitinni Pís of Keik sem var að slá í gegn á sama tíma. Svo komu fleiri bíómyndir og Eurovision, þannig að þetta var dáldið mikið á stuttum tíma. Það var mikill léttir að komast í burtu og vera allt í einu bara komin til New York í alveg nýjan heim. Þar var ég ein í þessari stórborg og ég fann að þetta var þrá innra með mér að fara eitthvert og sjá heiminn.”
Ingibjörg lærði dans, söng og leiklist í New York og hélt svo þaðan til Los Angeles. Á námsárunum í leiklistinni kynntist Ingibjörg jóga í fyrsta sinn og þá var ekki aftur snúið:
„Ég ætlaði að verða leikkona og söngkona og það var ekki planið að verða yogakennari. En það bara gerðist eitthvað inni í mér. Ég var í nútímadansi og danskennarinn notaði æfingar úr jóga til að hita okkur upp. Hún fór að tengja öndunina og hreyfinguna svo fallega saman og ég fann að ég vildi læra meira um þetta. Ég gat ekki hætt að hugsa um yoga, þannig að það endaði með því að ég fór bara í upprunann og ákvað að læra yoga í Indlandi. Þar fór ég að læra hjá sjálfum Asthtanga gúrunum Pattabhi Jois, sem fann þá yogategund upp. Það var magnað ferli. Að vakna klukkan fjögur á næturnar til að mæta svo eldsnemma til hans og bíða í röð með hundrað öðrum sem voru þarna í sama tilgangi. Að iðka og læra Asthanga. Ég er innilega þakklát fyrir að hafa fengið að læra yoga þarna, þar sem var virkilega farið djúpt í þessa tengingu milli öndunar, líkama og huga.”
Ingibjörg hefur í gegnum árin leitast við að bæta stöðugt við sig þekkingu þegar kemur að yoga og andlegri og líkamlegri heilsu. Hún stundar nú nám hjá Gabor Mate, sem er helsti sérfræðingur heims í áfallafræðum og því hvernig áföll í æsku móta líf fólks:
,,Það sem hann gerir svo frábærlega er að sýna fram á mikilvægi þess að við förum úr hausnum og inn í líkamann. Við höldum alltaf að upplýsingaflæðið sé úr heilanum niður í líkamann en stór hluti af því er í raun öfugur. Það er líkaminn sem sendir upplýsingar upp í heilann. Við höfum búið við samfélagsgerð þar sem við höfum svo lengi sett alla athyglina á heilann og rökhugsun. En nú erum við betur og betur að átta okkur á að líkami okkar geymir allt og í líkamanum er gríðarleg greind sem geymir alls konar upplýsingar. Ég er stöðugt að læra meira og meira og er þakklát fyrir að fá að vinna með fólki alla daga og í leiðinni þroskast og þróast sjálf sem manneskja.”
Hægt er að nálgast viðtalið við Ingibjörgu og öll viðtöl og podköst Sölva Tryggvasonar inni á solvitryggva.is
