Egill Gylfason, dáleiðari með BS-gráðu í sálfræði, býður einstaklingum með klámvanda upp á meðferð. Hann var spurður í Morgunútvarpinu á Rás 2 í morgun hvort vandinn hefði aukist með síauknu aðgengi að klámi.
„Það er tiltölulega óljóst hvort þetta sé að aukast eða ekki. Ég hef ekki kynnt mér nýjustu tölfræðina í því. En það er allt sem bendir til þess og eðli málsins samkvæmt þá ætti að vera aukning. Það eru stærri hópar sem hafa aðgang og aðgengið er betra, þannig að já, líklega er það þannig að það hefur aukist. En fagfólk hefur kannski ekki endilega tekið eftir því.“
Egill segir raunar að sprenging hafi orðið í vandanum með tilkomu klámefnis á VHS-spólum á sínum tíma því upplifunin af klámi í kvikmyndaformi sé miklu sterkara en að fletta blöðum. Spurður um útbreiðslu klámvanda þá greindi hann frá því að hann hefði gert könnun á meðal 666 háskólanema og um 7% þeirra sögðust eiga erfitt með að hafa stjórn á klámnotkun. En jafnvel þó að við lækkum hlutfallið niður í 4-5% þá sé ljóst að gífurlega margir einstaklingar eiga í þessum vanda.
En hvenær er klámnotkun orðin að vanda? Egill segir að svarið snúist ekki um tíðni heldur líðan:
„Þegar þér líður eins og þetta sé vandi og það er farið að hafa hamlandi áhrif á þitt líf dagsdaglega. Ég spyr aldrei hversu mikið vegna þess að það skiptir í sjálfu sér ekki máli. Ég get alveg verið með skjólstæðing sem kemur til mín og er bara bugaður af vandamálinu í tengslum við þetta og líður bara illa. Hann vill hætta að horfa á klám, vill hætta að nota klám. Þetta er að hafa allskonar áhrif á hann, veldur kvíða, truflar sambönd. En svo er hann kannski bara að gera það þrisvar í viku. Síðan kemur næsti og lýsir samskonar líðan en hann er tvisvar, þrisvar á dag, alla daga. Líðanin er sú sama. Þetta er ekki spurningin drekkurðu á hverjum degi heldur hvernig líður þér þegar þú gerir það. Hvaða áhrif hefur það á þig og þitt líf.“
Egill segir að vandinn sé mjög afstæður og persónubundinn og það hamli rannsóknum. „Þetta getur haft eyðileggjandi áhrif á allt umhverfið og það eru til ofboðslega mörg dæmi um fólk sem, í fleiri tilvikum karlmenn, sem hafa notað klám þangað til allt er farið frá þeim, kona og börn, vinna þess vegna, fullt af fólki sem hefur misst vinnuna út af klámnotkun.“
Egill segir að áhrifin af klámfíkn á sambönd séu fjölþætt en þegar slíkt komi upp þá rofni traust og makinn líti á þetta sem framhjáhald. Það er verið að fara á bak við, svíkja.
Þetta hafi djúpstæð áhrif á makann sem upplifi að hann sé ekki nóg. En það er ekki málið heldur hitt að örvunin sem fylgir kláminu er svo óraunveruleg. „Örvunin sem þú venur þig á í klámnotkun er miklu meiri og öðruvísi en bara í venjulegu kynlífi. Þegar síðan kemur að venjulegu kynlífi, það er altt örðuvísi en klámið, þá hefur það óhjákvæmilega þau áhrif að það er ekki nóg og þá koma upp vandamál eins og risvandi og að fá fullnægingu. Það leiðir af sér þá upplifun að makinn sé ekki nógu góður. Það er samt ekki raunverulega málið heldur að hitt er svo óraunverulegt. Þannig að raunveruleikinn verður ekki nægjanlega örvandi.“
Talið er að klámþörfin sé viðbragð við vanlíðan. Meðferðin sem Egill býður upp á við klámfíkn er dáleiðslumeðferð sem er kölluð „hugræn endurforritun“. Hún byggir á því að í huganum sé eldsneyti sem keyrir vandann og til að geta ekki keyrt þarf að taka eldsneytið. Það er farið inn í hugann, undirvitundina og þar er hreinsað til allt sem gæti valdið þeirra líðan sem viðkomandi er að reyna að deyfa. Ákveðnar aðstæður eða ákveðin líðan keyrir upp þessa þörf.
Nánar má lesa um þessa meðferð hér.
