Á miðnætti síðastliðnu hófst verkfall 300 flugvirkja hjá Icelandair. Þar með lokaðist greiðasta leið fólks og varnings til og frá landinu. Erfitt er að henda reiður á hver ásteitingarsteinn aðila er, en ljóst að mikið ber í milli.
Almennt eru flugvirkjar fremur fámenn stétt hér á landi en verkfallið sýnir að þeir eru í þeirri fáheyrðu stöðu að geta hægt verulega á og jafnvel stöðvað hjól atvinnulífsins og teppt fólk í eins konar farbann um lengri og skemmri tíma.
Verkfallsboðunin ein og sér sýnir glöggt óskammfeilni forystu flugvirkja – hjólað er strax í ótímabundið verkfall. Það sérkennilega í mati þeirra sem að því stóðu er að þannig er tryggt að tjónið af verkfallinu verði hámarkað.
Fyrir liggur að viðsemjandinn, Icelandair, stendur fremur veikum fótum og blasir við að ekki er rúm fyrir umtalsverðar kjarabætur umfram það sem samið hefur verið um á almennum markaði, til neins sem þar starfar.
Icelandair er það sem nefnt er á ensku „National carrier“, sem mætti þýða þjóðarflugfélag. Það hefur ríkulega þýðingu fyrir land og þjóð, enda byggt upp leiðarkerfi sem þjónar einmitt þeirri þýðingu. Verðmætasti hluti útflutnings sjávarafurðar er fluttur fullunninn á markað í öðrum löndum með félaginu og stærsti hluti þeirra erlendu ferðamanna sem hingað koma, ferðast með félaginu. Þá er fjöldi aðila sem reiða sig á greiðar leiðir félagsins til landsins og hafa byggt upp kerfi birgja þannig að flytja megi varahluti í ýmis konar tæki með sem stystum fyrirvara til landsins. Má í því sambandi nefna flutningatæki, vinnuvélar, skipakost og svo auðvitað einkabifreiðar.
Þá er ótalinn flutningur ýmissa lækningavara, svo sem lyf, tæki og varahlutir í slík tæki, kominn í uppnám vegna óbilgirni 300 manna hóps sem heimtar launahækkun til samræmis við „viðmiðunarstéttir“ – sem fáir átta sig á hverjar eru.
Til viðbótar þessu lamaðist með verkfallinu áætlunarflug innanlands að stærstu leyti og fólk sem sækja þarf ýmsa þjónustu til höfuðborgarinnar, svo sem lækningar, verður fyrir búsifjum.
Það er bara ekki hægt að una við þessa stöðu.
Vera má að lipurð hafi að einhverju leyti skort hjá viðsemjendum flugvirkjanna 300 en svo liprir geta menn ekki verið að hægt sé að verða við tugaprósenta launahækkun einnar stéttar.
Flugvirkjun kvað vera ríflega fjögurra ára nám, bóklegt og verklegt og er löggilt iðngrein. Engin stétt iðnaðarmanna hefur eða ætti að hafa slík tök á viðsemjanda sínum sem raunin er í tilviki flugvirkja.
Með þessu er alls ekki gert lítið úr mikilvægi þeirrar þjónustu sem þeir veita, allir átta sig á að líf liggur við að þeir sinni sínum verkum af alúð.
Allt hrópar nú á að á Alþingi verði lagt fram frumvarp, svo sem reyndin virðist ætla að verða, um að úrslit í deilunni verði ráðin í gerðardómi þar sem sitja óvilhallir dómendur og skeri úr um ágreiningsefnið. Varla teljast vera líkur á öðru en að slíkt frumvarp njóti víðtæks stuðnings í þinginu og fái þar skjóta meðferð.
Að öðrum kosti munu þessar aðgerðir leiða til þess að finna þurfi snarlega annað þjóðarflugfélag.
