Um leið og fréttir birtust af því að í miðbæ Reykjavíkur hefði verið opnað menningarhús gyðinga var ljóst að úr ákveðnum áttum kæmu afar hörð viðbrögð og flóðgáttir fúkyrða myndu opnast í netheimum. Sú varð líka raunin.
Einn þingmaður, Jón Gnarr þingmaður Viðreisnar, mætti á opnun menningarhússins og flutti ræðu. Þar minnti Jón Gnarr á þá dapurlegu staðreynd að gyðingar hér á landi óttast margir um öryggi sitt – og hafa því miður ríka ástæðu til.
Jón Gnarr segir menningarhús gyðinga vera „lifandi skólabrú sem eyðir fáfræði, skapar skilning, samfélag og vináttu.“ Ekki lögðu allir sama skilning og hann í opnun menningarhússins. Einhverjir virðast nefnilega telja forkastanlegt að gyðingar eigi samkomustað á góðum stað í Reykjavík og froðufella af bræði.
Viðbúið var að Jón Gnarr yrði fyrir harðri gagnrýni vegna komu sinnar á opnunina. Svo varð vitanlega. Engu skipti þótt hann hafi í ræðu sinni talað gegn fáfræði og fordómum og talað máli skilnings og vináttu. Það var notað gegn honum eins og ekkert væri sjálfsagðara.
Ansi líklegt er að ekki hefðu allir þingmenn landsins lagt það á sig að mæta við opnun eins og þessa af ótta við miskunnarlausa gagnrýni. Það er ríkt í mannlegu eðli að halda sig í örygginu og forðast harða gagnrýni. Það á við þingmenn eins og aðra. Það hefði því mátt gefa sér það fyrirfram að betra hefði verið fyrir Jón Gnarr að sitja heima en sýna sig á opnun menningarhúss gyðinga. Jón Gnarr mætti hins vegar glaður enda ber hann virðingu fyrir gyðingdómi, eins og rétt er að gera.
Hinn mjög svo ágæti forsætisráðherra landsins, Kristrún Frostadóttir, var ekki við opnunina, upptekin á ráðstefnu erlendis. Hún sendi ávarp sem Jón Gnarr flutti fyrir hana. Ef Kristrún hefði átt heimangengt og mætt við opnunina getur maður rétt ímyndað sér reiðiöskrin sem samfélagsmiðla-tröllin hefðu gefið frá sér.
Jón Gnarr er þingmaður sem verður aldrei forritaður á flokksskrifstofu. Hann er of ekta til að það sé hægt. Hann talar sannarlega ekki eftir forskrift heldur er algjörlega óhræddur að fylgja sannfæringu sinni. Sannfæringu sem byggir á mikilvægi þess að standa með manneskjum hvaðan sem þær koma og óháð trú þeirra. Slíkri sannfæringu fylgir vitanlega það að viðkomandi talar gegn mannfyrirlitningu. Það hefur Jón Gnarr ætíð gert rösklega. Það að hann skuli fá á sig holskeflu af svívirðingu á samfélagsmiðlum er því miður óhjákvæmilegt. Sumir upplifa einfaldlega einhvers konar sælutilfinningu við að ösla í drullupollum og sletta viðbjóði yfir manneskjur sem hafa ekkert gert annað en að tala máli umburðarlyndis.
Gyðingaandúð hefur aukist mjög í heiminum og einnig hér á landi. Það er óhuggulegt að verða vitni að þessu fjandsamlega og haturslega viðhorfi til ákveðinnar þjóðar og trúarhóps. Enn óhuggulegra er að sjá hversu sjálfsagður þeim hópi sem beitir hatursorðræðunni finnst málflutningur sinn vera. Þeir sjá ekkert athugavert við andúð sína á gyðingum, flokka hana alls ekki sem hatursorðræðu og stórmóðgast séu þeir sagðir stunda hana.
Þingmaður Sjálfstæðisflokksins, Diljá Mist Einarsdóttir, hefur tjáð sig um hatursorðræðuna gagnvart gyðingum hér á landi. Hún bendir á að sem betur fer bitni andúð á klerkastjórninni í Íran ekki á Írönum hér á landi en andúð á hernaðaraðgerðum og framferði Ísraelshers á Gasa bitni hins vegar á gyðingum hér á landi.
Gyðingar sem hér búa óttast um öryggi sitt og leyna því jafnvel að þeir séu gyðingar. Ekkert réttlætir hatursorðræðu í þeirra garð. Hin röggsama Diljá Mist, sem er aldrei hrædd við að segja skoðanir sínar umbúðalaust, segir nauðsynlegt að hafa hátt og láta í sér heyra þegar manni misbjóði hegðun þeirra sem stunda hatursorðræðu. Það þýðir eiginlega að maður þarf að hafa hátt allan tímann, því þeir sem hata vilja ekki þagna. Þá þarf bara að hafa úthald til að svara þeim. Það er til fyrirmyndar að þingmenn skuli líta á það sem siðferðilega skyldu sína að gera einmitt það.
