Ég hef um tveggja ára skeið átt við dularfull veikindi að stríða. Margir læknar hafa komið að mínum málum og sent mig í alls konar flóknar rannsóknir og prófað dularfull og dýr lyf. Þrátt fyrir góðan vilja og mikla kunnáttu hefur ekki tekist að greina eða svipta leyndarhulunni af þessum veikindum. Í nútímalæknisfræði skiptir höfuðmáli að sjúkdómar hafi nafn og númer eða greiningu. Ég hef því verið einstaklega þægur og meðfærilegur sjúklingur. Ekki er til sú rannsókn sem ég hef ekki undirgengist brosandi til að koma til móts við og gleðja læknana mína.

Smám saman er þetta mál hið erfiðasta. Ég fæ þá tilfinningu að allt sé þetta mér að kenna. Mér hafi tekist að koma mér upp sjúkdómi sem enginn skilur eða getur skýrt. Þetta hefur leitt til vaxandi samviskubits sem hefur bæst ofan á veikindin. Mér falla þungt vonbrigði læknana þegar engin greining finnst þrátt fyrir allt umstangið. Hver einasta rannsókn sem ekki leiðir til neinnar niðurstöðu veldur mér enn frekara hugarangri og skömm. Ég er farinn að vorkenna öllum þeim sem leggja sig alla fram og beita öllum tækjum og tólum hátæknisjúkrahússins án þess að komast nokkru sinni að landi.

Sjúklingur án greiningar lifir í læknisfræðilegu tómarúmi. Ólafur Kárason Ljósvíkingur í Heimsljósi Laxness var rúmlægur og óvinnufær vegna torskilinna veikinda. Hann skrifaði lækninum á Sviðinsvík og lýsti öllum sínum flóknu einkennum. Læknirinn svaraði um hæl og sagðist ekki hafa hugmynd um hvaða veikindi hrjáðu þennan sjúkling en „gaman hefði ég af því að fá að kryfja þennan pilt!“ Kannski er ég að renna saman við Ólaf Kárason í ellinni.