Tómas Andrés Tómasson, eða Tommi á Búllunni, situr við skrifborðið sitt á fimmtu hæð stóra turnsins í Kringlunni og talar í farsímann þegar blaðamann DV ber að garði. Þessi óumdeildi hamborgarakóngur landsins er í svörtum jakkafötum og skyrtu enda nýbúinn að flytja jólahugvekju fyrir 150 manns á skrifstofu ríkisskattstjóra. Borðið sem hann situr við keypti hann af Hard Rock Café, ásamt öðrum innanstokksmunum veitingastaðarins, þegar honum var lokað fyrir ellefu árum. Skrifstofan minnir um margt á Hamborgarabúllur Tómasar en hún er skreytt veggspjöldum, stuttermabolum og myndum sem tengjast ævistarfi Tomma á einn eða annan hátt.

Árin eftir námstímann í Bandaríkjunum einkenndust af miklu reiðileysi og drykkju sem leiddu til þess að Tommi skildi við þáverandi eiginkonu sína og átti erfitt með að halda sér í starfi. Honum þótti hann vera aleinn og yfirgefinn og nýkominn úr meðferð fór þessi menntaði matreiðslumaður á fertugsaldri að steikja hamborgara á stað sem vinur hans átti og hét Winnies. Rúmu ári síðar var hann búinn að opna þrjá Tommahamborgarastaði og orðinn landsfrægur. Í viðtali sem birtist í Vísi í september 1981, eða um hálfu ári eftir að fyrsti Tommastaðurinn var opnaður, kom fram að hann væri á góðri leið með að verða krýndur „Keisari íslenska hamborgaraveldisins“.

Viðtalið Tommahamborgarar höfðu ekki verið opnir nema í um hálft ár þegar Mercedes Benz-kaup Tómasar rötuðu í dagblaðið Vísi. Á þeim tíma hafði honum tekist að opna þrjá staði og var orðinn landsfrægur.

„Þegar ég opnaði Tommahamborgara árið 1981 þá svaf ég ásamt þáverandi eiginkonu minni, Helgu Bjarnadóttur, sem var sem klettur mér við hlið í rekstrinum, á skrifstofunni sem var ekki mikið stærri en þessi í átta mánuði. Síðan gekk allt mjög vel og ég keypti mér hús og ég veit ekki hvað. Síðan opnaði ég Sprengisand í enda árs 1985 og þá þurftum við að fara aftur inn á skrifstofuna og það voru enn þyngri skref. Þar bjó ég í þrettán mánuði. Svo eftir að ég opnaði Hard Rock Café í Kringlunni árið 1987 keypti ég mér hús nálægt verslanamiðstöðinni og þurfti aldrei aftur að sofa á skrifstofunni.“

Við skulum vona að þú þurfir aldrei að sofa hérna inni.

„Já, við skulum vona það eða að það verði á öðrum forsendum ef það verður.“

Textinn er brot úr helgarviðtali DV við Tomma