Ég fíla Eurovision vegna þess að ég er spennufíkill. Mér er alveg sama um þessa músík núorðið. Ég vil bara fylgjast með stigagjöfinni og upplifa þann tilfinningarússíbana sem hún er. Bölva þegar við fáum ekki stig, fagna ákaft þegar við fáum þau. Hughreysta sjálfan mig þegar staðan er orðin vonlaus. „Jújú, þetta er enn þá hægt. Koma svo, Búlgaría! Við dælum milljónum í tannlæknana ykkar á hverju ári. Er til of mikils ætlast að þið launið okkur greiðann með tólf stigum?“ Það versta sem gerst hefur í sögu Eurovision var þegar við hættum að sjá hvert einasta stig birtast í rauntíma. Núna kemur bara bunki í einu frá hverju landi og svo 8, 10 og 12 stig. Frekar glatað. En já, stigagjöfin er engu að síður ástæðan fyrir því að ég fíla Eurovision. Það, ásamt möguleikanum á að gleðjast þegar Danmörku gengur illa. Helvítis Danmörk!
Ég hef svo sem ekkert á móti Eurovision en vil þó sem minnst af þessari lágkúrulegu forarvilpu vita og held henni markvisst fyrir utan minn reynsluheim. Sem er í raun ósköp lítið mál með því að forðast RÚV í nokkrar vikur á vorin og skella við skollaeyrum. Keppnin hefur auðvitað ósköp lítið með gæði að gera, hvorki varðandi tónsmíðar né söng, þannig að eiginlega er innbyggt í eðli hennar að mesta ruslið er líklegast til árangurs. Ætli virkilega góð lög vinni ekki á tveggja til þriggja áratuga fresti? Væntanlega fyrir misskilning. Ég man í svipinn aðeins eftir All Kinds of Everything frá 1970. Ég var ekki einu sinni fæddur þá. Ég er háður hryllingsmyndum, áfengi, símanum mínum, kynlífi, símatímanum á Útvarpi Sögu, svörtu kaffi, lakkrís og annarri óáran en mikið ósköp upplifi ég mig alltaf frjálsan í maí þegar ég horfi á fólk ganga af göflunum yfir þessari átakanlegu uppákomu.
