Ingibjörg Dögg Kristinsdóttir lést í kajakslysi í Skorradalsvatni síðastliðinn miðvikudag, 44 ára að aldri. Inga, eins og hún var kölluð, skilur eftir sig eiginmann og tvo unga syni, tveggja og fjögurra ára.

Sjá einnig: Banaslys í Skorradalsvatni

Vésteinn Valgarðsson, eiginmaður Ingu, minnist hennar og síðasta dags þeirra með einlægum hætti í færslu á samfélagsmiðlum. Segir hann þau hjónin hafa átt góðan dag og rætt áætlanir sínar fyrir framtíðina. Inga sem hafi elskað að sigla á kajak hafi síðan seinni partinn lagt af stað í fyrstu ferð sumarsins og sína hinstu för.

„Harmur og skelfing skullu á fjölskyldunni minni á miðvikudaginn. Fallega, góða konan mín, Inga Dögg Kristinsdóttir, mamma drengjanna litlu, Björns og Hauks, fórst í slysi.

Drengirnir okkar, augasteinarnir hennar, eru orðnir móðurlausir og ég er ekkjumaður. Haukur ekki orðinn tveggja ára, ekki búinn að klára fæðingarorlofið.

Við hjónin áttum gott og notalegt hádegi og síðdegi saman, fórum út að borða og ræddum um drauma og plön í lengd og bráð. Ýmsar þrengingar undanfarinna ára virtust vera að leysast, það virtist vera að rofa til og það var góður hugur í okkur. Tilhlökkun, von og bjartsýni.“

Segir Vésteinn í færslu sinni, sem hann gaf DV góðfúslegt leyfi til að birta, að Inga hafi verið í góðu skapi þegar hún renndi á kajak út á Skorradalsvatn klukkan hálffjögur á miðvikudaginn.

„Hún vissi ekkert skemmtilegra en að veiða fisk á kajak og þetta var fyrsta ferð sumarsins.

Þetta var líka sú síðasta. Hún skilaði sér ekki þangað sem við ætluðum að hittast. Konan mín, ástin mín, var örend í vatninu, þegar björgunarsveitin fann hana.“

Vésteinn segir það huggun á erfiðum tíma að eiga stuðning fjölskyldu, vina og samfélags. Synir þeirra Ingu séu það ungir að þeir skilji lítið hvaða harmleikur hafi átt sér stað, en þeir hafi misst mest.

„Í þeim ólýsanlega harmi sem núna liggur á okkur, kremur okkur og nístir – ég hef aldrei reynt neitt þessu líkt – þá er mikill styrkur í að finna stuðning fjölskyldu, vina og samfélags, það er eina ljósið í myrkrinu núna. Og drengirnir okkar litlu, þeir skilja ekki einu sinni hvað þeir hafa misst, en þeir hafa auðvitað misst mest. En þeir eru mín ábyrgð núna, og skyldan er eitt af því sem gefur okkur kraft og kjark.

Inga varð 44 ára. Ástin í lífi mínu, lífsförunauturinn minn. Ég fékk ekki að hafa hana nema í 6 ár. Glókollarnir okkar fengu ekki að hafa hana nema í 4 ár og 2 ár. Fallega, góða konan mín. Fallega, góða mamma litlu drengjanna. Það kemur ekkert í staðinn fyrir hana.“