Sambúðarkona látins manns átti ekki tilkall til þriðjungs af séreign sambýlismanns síns, en hún taldi sig eiga slíkan rétt á grundvelli erfðaskrár.  Þetta kemur fram í dómi Hæstaréttar sem féll í gær þar sem konan laut í lægra haldi fyrir lífeyrissjóði sambýlismanns síns.

Konan og maðurinn höfðu gert með sér sameiginlega erfðaskrá þar sem þau meðal annars gerðu ráð fyrir því að það þeirra sem yrði langlífara myndi erfa um þriðjung eigna þess látna. Eins var þar tekið fram að langlífari ætti að fá að búa áfram á sameiginlegu heimili þeirra eins lengi og það kynni að vilja eða þar til eignin yrði seld.

Fékk konan þriðjung þeirra eigna sem runnu í dánarbúið en sambýlismaður hennar hafði einnig átt um 43 milljónir í séreign hjá lífeyrissjóði. Taldi konan rétt að hún fengi þriðjunginn af séreigninni í samræmi við erfðaskrá og vilja sambýlismanns síns. Það kom babb í bátinn. Séreign rennur aðeins inn í dánarbú þegar ekki er um skylduerfingja að ræða. Skylduerfingjar eru hjúskaparmaki og börn. Maðurinn átti þrjú börn og greiddi lífeyrissjóðurinn þeim séreignina í jöfnum hlutföllum.

Þetta vildi konan ekki sætta sig við og taldi hún að lög se gilda um lífeyrisréttindi og starfsemi lífeyrissjóða ekki útiloka það að erfingjar samkvæmt erfðaskrá, svokallaðir bréferfingjar, fái séreign í arf. Lífeyrissjóðurinn vísaði þó til þess að það sé aðeins mögulegt þegar ekki er um skylduerfingja að ræða. Þá rennur séreign inn í dánarbú og er skipt í samræmi við lög og erfðaskrá ef slíkri er fyrir að fara. Hér var um skylduerfingja að ræða og því útilokað fyrir konuna að krefjast þriðjungs séreignarinnar.

Hæstiréttur tók málið til skoðunar enda hefur það fordæmisgildi. Var það mat dómara að út frá lögunum megi álykta að það sé ekki hægt að ráðstafa séreign með erfðaskrá, enda rennur hún aðeins í dánarbú ef ekki er um skylduerfingja að ræða. Séreign mannsins í máli þessu rann ekki inn í dánarbúið og gat konan því ekki gert tilkall á grundvelli erfðaskrár.