Þar gerir hann nýfallinn dóm héraðsdóms í máli sem höfðað var gegn Smáríkinu að umtalsefni. Samkvæmt niðurstöðu dómsins var Vilhjálmur Ólafsson, forsvarsmaður Smáríkisins, sakfelldur fyrir að selja þriggja lítra hvítvínsbelju í maí í fyrra.
Í frétt Vísis, sem greindi frá dómnum í vikunni, kemur fram að Vilhjálmur hafi verið sektaður um 100 þúsund krónur. Greiði hann ekki sektina innan fjögurra vikna þarf hann að sæta fangelsisvist í átta daga.
Daníel byrjar grein sína kaldhæðnislega og segir að eftir langa bið hafi réttlætinu loks verið fullnægt. Eftir ítarlega rannsókn lögreglu, sem fól meðal annars í sér vettvangsathuganir, afskipti af Wolt-sendlum og vörutalningu, hafi komið í ljós að hinir harðsvíruðu glæpamenn hafi verið með yfir 172 vörur af hættulegu fíkniefni – sem sum eru framleidd á Íslandi – til sölu.
„Vilhjálmi var gefið að sök að brjóta gegn meintu einkaleyfi ÁTVR til smásölu áfengis á Íslandi eins og það er orðað í 1. mgr. 10. gr. Áfengislaga nr. 75/1998 en þar segir “Áfengis- og tóbaksverslun ríkisins hefur einkaleyfi til smásölu áfengis.” Einkaleyfið er reyndar svo heilagt að í lögunum má finna undantekningu frá því til handa framleiðenda áfengis en þeim er heimilt að selja áfengi í smásölu á framleiðslustað. Svo er reyndar stærsta áfengisverslun á landinu rekin af þýsku einkafyrirtæki á Keflavíkurflugvelli. Svo má líka kaupa áfengi í smásölu frá erlendum einkafyrirtækjum og fá sent til sín, svo lengi sem áfengið sé erlendis að því er virðist. Geggjað einkaleyfi,“ segir Daníel í grein sinni.
Hann segir að hvað sem líður forsendum dómsins og hvort menn séu sammála þeim eða ekki sé ljóst að vandamálið er í höndum löggjafans.
„Alþingi getur, og á að vera löngu búið að leysa þetta mál. Líkt og hefur fram komið í greinum annarra þá hafa yfir 100.000 Íslendingar valið þessa leið til að nálgast þessa löglegu neysluvöru sem Vilhjálmur er sakfelldur fyrir að selja. Þá hafa önnur fyrirtæki en Smáríkið hafið rekstur í góðri trú og veita viðskiptavinum betri þjónustu en ríkið hefur nokkurn tímann gert og tryggir fjölda fólks atvinnu, þ.á.m. mér.“
Spyr Daníel hvort það sé virkilega í takt við réttarvitund þjóðarinnar að maður sé sakfelldur fyrir að selja löglega neysluvöru á markaði sem rúmlega fjórðungur landsmanna tekur þátt í, án þess þó að hvorki kaupandinn né seljandinn hafi litið svo á að viðskiptin væru ólögleg.
„Það eina sem er fullkomlega skýrt í þessu máli er að það er löngu tímabært að binda enda á þetta úrelta, óskilvirka, og (skoðun höfundar) glataða fyrirkomulag sem komið var á af afturhaldsöflum árið 1915 og var mögulega góð pæling þá ég veit það ekki ég var ekki fæddur. Ég er í það minnsta haldinn þeirri byltingarkenndu hugmynd að fullorðið fólk í frjálsu landi sé treystandi til að ákveða sjálf hvar þau kaupa áfengið sitt.“
Daníel segist að lokum vona innilega að löggjafinn sjái sóma sinn í því að leiðrétta þessi 111 ára gömlu mistök og „binda enda á þetta óvissuástand og leyfa borgurunum einfaldlega að kaupa sitt áfengi þar sem þeim sýnist án þess að venjulegur verslunarmaður eins og ég eigi hættu á því að fara í fangelsi.“
Daníel segir svo að lokum:
„Ég nenni ekki neitt að fara í fangelsi! Og svo líka nenni ég ekki að þurfa að kaupa vínið mitt af ÁTVR af því þeir selja aðallega vond vín.“
