Ragnar Erling Hermannsson, baráttumaður fyrir réttindum heimilislausra, minnist borgarstjóratíðar Heiðu Bjargar Hilmisdóttur af mikilli hlýju í opnu bréfi sem hann birti hjá Mannlíf í gær. Þar þakkar hann borgarstjóra að hafa gefið sér tíma til að kynna sér málefni heimilislausra í borginni, að sýna þessum hóp virðingu og hlusta á það sem hann hafði að segja. Síðan Heiða tók við hafi mikið dregið úr heimilisleysi og það sé ekki eitthvað sem aðeins verði mælt í tölum á blaði heldur þýði að fólk sem lifði við óbærilega óvissu og óstöðugleika hefur nú fengið þak yfir höfuðið og frið.
Minnist Ragnar þess sérstaklega þegar Heiða gaf sér tíma til að koma í heimsókn á kaffistofu Samhjálpar.
„Og ég gleymi aldrei deginum þegar þú komst til okkar á kaffistofu Samhjálpar. Ekki í snatri, ekki með fylgdarsveit, heldur sem manneskja sem vildi hlusta. Þú settist niður með okkur og gafst okkur heilan klukkutíma af þínum tíma. Það er meira en flestir gera. En það sem skipti mestu máli var ekki tíminn sjálfur, heldur nærveran. Þú hlustaðir ekki bara með eyrunum — þú hlustaðir með hjartanu. Þú spurðir, þú hlustaðir, þú sýndir að þú vildir skilja.
Fyrir okkur sem höfum oft upplifað að við séum ósýnileg, var þetta augnablik sem minnti á að virðing er ekki forréttindi heldur mannréttindi. Og þú sýndir okkur virðingu.“
Það sé sérstakt að nú sé til skoðunar að loka jafnvel gistiskýlum þar sem flestir sem þar dvöldust eru komnir með húsnæði. „Það er ekki bara tölfræði. Það er líf fólks. Það er nýtt upphaf. Það er von,“ skrifar Ragnar og bætir við að honum sárni að sjá Heiðu verða fyrir barðinu á pólitískum brögðum.
„Mér þykir leitt að sjá hvernig þú virtist stundum verða að fórnarlambi pólitísks leiks sem ég skil ekki og mun líklega aldrei skilja. Í mínum augum var það eins og þú hefðir verið lögð á altari framtíðarvæntinga annarra. Það var eins og sumir vildu líta betur út, jafnvel þótt það þýddi að þú yrðir látin bera byrði sem þú áttir ekki skilið.
Ég segi þetta ekki til að ráðast á neinn — heldur vegna þess að ég vil að þú vitir að við sem upplifðum þína nærveru, þína hlustun og þína mannúð, við sáum hvað þú gerðir. Við sáum að þú mættir. Við sáum að þú hlustaðir. Við sáum að þú lagðir þig fram þegar aðrir vildu ekki snerta málið.“
Biður Ragnar höfunda áramótaskaupsins 2025 að hafa það í huga að borgarstjórinn, sem þeir gerðu grín að, sé kona sem hafi hjálpað þeim sem minnst mega sín. Það sé auðvelt að gera grín að valhöfum úr fjarlægð en erfiðara að mæta fólki í raunveruleikanum. Það hafi Heiða Björg gert.
„Kæra Heiða Björg — ég vil þakka þér af öllu hjarta fyrir að hafa verið borgarstjóri sem hlustaði. Borgarstjóri sem mætti. Borgarstjóri sem sá fólk, ekki tölur. Borgarstjóri sem lagði sig fram þegar það skipti mestu máli.
Þú skilur eftir þig spor sem ekki verða þurrkuð út.
Spor í lífi fólks sem átti lítið, en fékk að finna að það skipti máli.“
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrum formaður Samfylkingarinnar, deilir bréfi Ragnars á Facebook. Hún biður hvern þann sem vermir borgarstjórasætið eftir sveitarstjórnarkosningarnar í haust að hafa það í huga að borgin er meira en stjórnkerfi. Borgin er vefur lifandi fólks. Hún vitnar svo í inngang bréfsins þar sem Ragnar lýsir borginni með eftirfarandi hætti:
„Reykjavík er ekki bara höfuðborg. Hún er hjartsláttur þjóðarinnar. Hún er móða yfir Tjörninni á morgnana, hún er hlátur barna í hverfunum, hún er sköpunarkraftur sem kraumar í kjöllurum, stúdíóum og hugum fólks. Og á þessum tíma sem þú hefur leitt borgina hefur þú haldið áfram að rækta þessa lífveru með þeirri trú að borg sé fyrst og fremst fólk.”
Heiða Björg deilir einnig bréfinu og segir: „Mikið þykir mér vænt um að lesa þessa grein. Samfélag eigum við öll saman og erum öll jafn mikilvæg.“
