Lögreglan kom á vettvang og lögreglumennirnir brutu sér leið inn í íbúðina. Meira að segja þaulreyndir lögreglumenn, sem höfðu lent í mörgu á starfsferlinum, voru algjörlega óviðbúnir þeirri sjón sem mætti þeim í íbúðinni.
Bræðurnir, Homer og Langley Collyer, voru vel menntaðir og af góðri fjölskyldu komnir. Eftir að foreldrar þeirra létust, drógu þeir sig smám saman í hlé frá umheiminum, allt þar til þeir voru nánast ósýnilegir.
Íbúðin bar þess merki að þeir héldu sig út af fyrir sig. Göng höfðu verið grafin í gegnum í gegnum heil fjöll af dagblöðum, ónýt húsgögn, ryðguð reiðhjól og óteljandi kassa fullir af hlutum sem Langley vildi ekki láta frá sér. Síðar meir voru rúmlega 100 tonn af rusli fjarlægð úr íbúðinni.
Lögreglumennirnir fundu fyrst lík Homers. Hann hafði látist úr hungri og lá í rúminu sem var umlukið dagblaðastöflum.
En þeir fundu Langley ekki. Leit stóð yfir í íbúðinni dögum saman því leitarmenn þurftu að grafa sig í gegnum ruslahrúgurnar. Að lokum fannst Langley. Lík hans lá nokkra metra frá staðnum þar sem Homer fannst. Það var grafið undir rusli. Hann hafði gengið í gildru, sem hann hafði sjálfur gert, sem átti að fanga innbrotsþjófa.
Eitt það allra átakanlegasta í þessu máli var að Homer var blindur og lamaður og því algjörlega háður Langley. Þegar Langley gekk í eigin gildru og lést, gat enginn fært Homer mat og hann beið því og beið og gat sig ekki hreyft. Líklega vissi hann ekki að Langley var dáinn. Að lokum lést hann úr hungri.
Mál bræðranna er eitt þekktasta dæmið í New York um hvaða áhrif einangrun og óhamin söfnunarátta geta haft í för með sér.
