Þetta getur ónafngreind kona á þrítugsaldri borið vitni um. Eftir að hún skýrði frá einu ákveðnu atriði, sem hún gerir ekki í kynlífinu, hefur hún fengið að heyra marga neikvæða hluti og margar þeirra kvenna sem hún hefur átt í sambandi við, taka þessu ekki vel.
Konan segist vera tvíkynhneigð og að hún hafi átt í nánast jafnmörgum ástarsamböndum við karla og konur. Hún segir að þegar kemur að kynlífi með konum sé eitt sem hún vilji ekki gera og það er að veita munnmök og hún vill helst ekki þiggja munnmök frá konum.
Hún segir að þetta snúist ekki um eina slæma upplifun því í hvert sinn sem hún hafi stundað kynlíf með konum, hafi henni fljótt farið að líða illa vegna tilhugsunarinnar um bragð og lykt.
Hún segist ekki finna fyrir þessu þegar hún stundar kynlíf með körlum.
Hún segir að þegar hún segi frá þessum mörkum bregðist sumir mjög illa við. Hún hafi verið kölluð „koddaprinsessa“ eða gefið hafi verið í skyn að hún sé ekki í „alvöru“ tvíkynhneigð.
Þetta hefur gert stefnumótalíf hennar flóknara því margar konur telja munnmök eðlilegan hluta af kynlífinu. Hugmyndir hennar um gott kvöld eru öðruvísi. Hún segist kjósa kossa, snertingu, að látið sé vel að brjóstum hennar og að gagnkvæm örvun eigi sér stað án þess að til munngælna þurfi að koma.
