Í umróti eftirhrunsáranna varð hér á landi mikil vakning í pólitískri þátttöku. Fjöldi fólks sem fram til þess hafði ekki látið sér til hugar koma að skipta sér af stjórnmálum reis upp frá eldhúsborðum hér og þar og ákvað að láta til sín taka. Ný stjórnmálasamtök voru stofnuð, sum hver hafa þegar lognast út af, og framboðið varð töluvert meira en eftirspurnin, ef svo má að orði komast. Í huga margra virtist það vera ákveðinn gæðastimpill að hafa aldrei komið nálægt pólitík áður, að ganga beint inn í framboð eða í flokksstarf, hvítþveginn og án allra fyrri pólitískra synda. En ekkert af þessu á við um elsta þingmanninn sem náði kjöri á Alþingi í síðustu þingkosningum, Ara Trausta Guðmundsson.

Ari Trausti segir að hann hafi fundið samhljóm með fólkinu innan Vinstri grænna. Það séu ákveðin grunngildi þar sem hann sé sammála. „Það þarf nýjar hugmyndir um hagvöxt og hagvaxtarsókn. Það þarf að setja fjármagninu fullt af skorðum og vinda ofan af ýmsum hlutum. Það geta vel verið þarna einhver mál sem ég er ósammála en í stóru línunum erum við sammála. Ég hefði getað valið á milli Alþýðufylkingarinnar og Vinstri grænna til að starfa með, en ég valdi Vinstri græn vegna þess að þar er nægt afl, möguleikar á að hafa áhrif og breyta. Ég lít hins vegar svo á að þessi öfl til vinstri, Vinstri græn, Alþýðufylkingin, Samfylkingin og jafnvel fleiri eigi að vinna miklu þéttar saman. Þessa samfylkingarstefnu tíðkuðum við í Eikinni í gamla daga. Mér finnst að þau sem hafi hjartað vinstra megin eigi að fara þá leið í mörgum málum. Þá værum við mikið öflugri.“