Ragnhildur Þórðardóttir, sálfræðingur og þjálfari, er landsþekkt sem Ragga nagli og fyrir pistla sína undir því nafni. Ragga og eiginmaður hennar hafa verið búsett í Kaupmannahöfn um árabil en koma reglulega hingað heim, og árlega heldur Ragga fyrirlestra og námskeið um heilsuna og allt sem henni tengist, á mannamáli líkt og pistlarnir hennar eru.
Ragga var ekki alltaf heilsumanneskjan sem hún er í dag eins og fram kemur í forsíðuviðtali hennar í fyrstu Viku ársins, því á menntaskólaárunum djammaði hún mikið, drakk og reykti, var of þung og laug því að foreldrum sínum að hún væri að mæta í ræktina.
Ragga lærði sálfræði við Háskóla Íslands og hélt svo námi sínu áfram og kláraði MSc í heilsusálfræði frá Bretlandi úr háskólanum í Surrey árið 2006. Sérsvið hennar var lífsstílssjúkdómar, streita og ofþyngd, og vann hún meðal annars við kæfisvefnsrannsókn og lýðheilsumál á Landspítalanum og í Háskóla Íslands í Rannsóknum. Árið 2013 lauk hún Cand. Psych í klínískri sálfræði við Københavns Universitet. Þar var sérsvið hennar vandamál tengd ofáti, lotuofátsröskun og ofþyngd; svarthvítar hugsanir tengdar mataræði og vítahringur sektarkenndar, ofáts, stífrar megrunar og óánægju með ytra útlit. Bloggið Ragga nagli varð til í náminu í Bretlandi:
„Nafnið nagli kemur út frá því að maðurinn minn kallaði mig alltaf nagla vegna þess að ég vaknaði svo snemma á morgnana til að fara í ræktina. Í blogginu byrjaði ég að skrifa um þetta nýja áhugamál mitt, sem var fæðubótarefni, lyftingar og mataræði, og fékk flottan fylgjendahóp í kjölfarið. Nú mörgum árum síðar er ég ennþá að nöldra,“ segir hún og hlær en fylgjendahópurinn heldur áfram að stækka og er nú kominn upp í 35 þúsund á Facebook.
Ragga var fjallkonan á þjóðhátíð Íslendinga í Kaupmannahöfn í fyrra. Í ræðu sinni fjallaði hún um einmanaleikann sem sem að mati margra virtra sérfræðinga er jafnvel orðinn að faraldri.
„Samfélagsmiðlanotkun er að koma í staðinn fyrir að tengjast frekar í raunheimum og fá yfir okkur vellíðunarhormónin serótónín, oxytósín og dópamín, en með þeim styrkjum við „félagsvöðvann“. Hann styrkist með því að lesa í líkamstjáningu, heyra tón tungumálsins, nota raddböndin í staðinn fyrir þumlana og mynda augnsamband.“
Ragga hefur áhyggjur af hversu stóran þátt einmanaleikinn spilar í lífi fólks.
„Einmanaleiki er mjög falið vandamál því fólk talar ekki um að það sé einmana, því fylgir skömm. Við erum í mun minni mannlegum tengslum. Til dæmis í staðinn fyrir að hringja og panta pizzu þá pöntum við hana á netinu. Við tölum ekki einu sinni við mannveru. Það er allt orðið svo sjálfvirkt. Við þurfum ekki að fara í búðina, við getum bara pantað mat á netinu. Og ef við förum í matvörubúðina þá erum við ekki einu sinni að tala við mannveru á kassa því við förum á sjálfsafgreiðslukassann. Mannleg samskipti og tengsl eru orðin svo miklu minni en þau voru og þetta hefur áhrif á okkar líkamlegu- og andlegu heilsu.“
Í ræðunni fór Ragga yfir það hvað einmanaleiki er falið vandamál, því honum fylgir skömm og okkur finnst að það hljóti að vera eitthvað að okkur. „Lækningin við einmanaleika er samfélag. Að tilheyra. Að vera til þjónustu og hjálpa öðrum. Að einhver sjái okkur og hlusti á okkur. Þetta eru grunnfélagsþarfir mannsins. Samfélag er þar sem við þekkjum hvert annað, hjálpum hvert öðru og finnum tilgang í því að lyfta hvert öðru upp. Kjósum tengsl fram yfir tjákn. Kjósum samfélag fram yfir Snapchat. Kjósum augnsamband fram yfir Messenger og kjósum félagsstarf fram yfir Facebook.“
„Að vera einmana er streituástand og það hefur margvísleg neikvæð áhrif á líkamlega og andlega heilsu, eins og hærri hjartslátt, blóðþrýsting og veikara ónæmiskerfi. Við erum einnig með minni hugræna getu og erum í meiri áhættu á að þróa með okkur alzheimer ef við erum einmana og mikið einangruð. Eins missum við af svipbrigðum og líkamstjáningu með því að vera bara í samskiptum í gegnum skjái og ekki maður á mann. Eins og til dæmis núna er ég að blaðra út í eitt og ef þú myndir líta á klukkuna þá myndi allt fara af stað í heilanum á mér. Hugsanir myndu koma eins og: henni finnst það sem ég er að segja dauðleiðinlegt, hún vill fara að ljúka þessu samtali, hún er tímabundin. Þessu erum við að missa af. Það að vera einmana er mesta streita sem mannskepnan upplifir. Því það þýddi fyrir okkur skyndilegur dauði. Við gátum ekki lifað af ef við vorum ein. Við þurfum hjörðina til að lifa af, og þetta er heilsumál sem enginn er að tala um því þessu fylgir mikil skömm.“
