Dagbjört Ósk Steindórsdóttir er fjögurra barna móðir úr Reykjavík. Hún fæddist inn í alkóhólískt umhverfi og hefur því alla tíð verið meðvirk að hluta til. Hún er nýjasti gestur hlaðvarpsins Sterk saman. Hún er ein þeirra sem stóð að mótmælum sem fram fóru við Alþingishúsið 9. desember en þar var svokölluðum dauðalista mótmælt og aðgerðaleysi stjórnvalda.
Dagbjört eignaðist sitt fyrsta barn 18 ára gömul og öll sín fjögur á sex árum.
„Elsti sonur minn er 37 ára, sonur minn sem fæddist annar í röðinni lést aðeins eins og hálfs árs gamall eftir að hafa fengið vírus í lungun og var það mikið högg. Ég tel hann samt alltaf með því ég er mamma hans,“ segir hún.
„Uppáhalds alkóhólistinn minn er 32 ára,“ segir hún hlæjandi. „Og svo eina stelpan mín er þrítug“.
Aðspurð hvernig hún tók því þegar sonur hennar byrjaði að neyta vímuefna segist hún hafa farið í mikla afneitun í töluverðan tíma og hreinlega ekki trúað því. Í kjölfarið tók við tímabil þar sem Dagbjört grét mikið og óstjórnlega.
„Ég og faðir hans vorum algjörlega á öndverðu meiði og mjög ósammála hvað varðar nálgun og hvernig best væri að umgangast son okkar og hans veikindi. Pabbi hans henti honum út á 18 ára afmælisdaginn hans. Ég var mjög ósammála þeirri nálgun og fór að hitta son minn á laun.“
Við tók líf á götunni hjá syni Dagbjartar. Hann svaf á stigagöngum, tannburstaði sig og sturtaði sig í sundlaugum.
„Ég og faðir hans skildum þegar hann hafði búið á götunni í þrjú ár. Hann flutti þá til mín en var þá orðinn eins og útigangsköttur, bara illa farinn eftir þetta götulíf.“
Dagbjört leggur áherslu á hvernig hún sér veikindi sonar síns og annarra í sömu stöðu og hversu ömurlegt það er að yfirvöld skuli ekki virða þá einstaklinga líkt og aðra, sem veikjast af öðrum sjúkdómum.
„Ef þú veikist af fíknisjúkdóm er þér refsað fyrir að falla eða fara í fíkn og örvæntingu og rjúka út úr meðferð til dæmis, sem er einkennandi fyrir sjúkdóminn. Þér yrði aldrei refsað fyrir að krabbameinið myndi taka sig upp aftur og þér sagt að bíða í níu mánuði eftir annarri meðferð“.
Dagbjört ræðir einnig um þá lækna sem útvega veikum einstaklingum lyf í skaðaminnkandi tilgangi.
„Læknar sem aðstoða veika einstaklinga við að eiga mannsæmandi líf eru hreinlega í gapastokknum. Ríkið notar svo jafn mikla peninga, eða meiri, í gistiskýli eins og kostar að reka Krýsuvík. Þetta er galið“.
Það er erfiður tími fram undan, jólin, en Dagbjört hefur alltaf verið heppin að því leyti að sonur hennar er ekki ofbeldishneigður eða ógnandi svo hún getur alltaf haft hann hjá sér.
„Við erum mjög náin en það er ofboðslega erfitt að horfa upp á hann veslast upp og ég segi það við hann.“
Hún segir okkur einnig frá ungum strákum sem búa á götunni og halda til í gistiskýlinu, verða fyrir nauðgunum þar, rændir og fleira hrikalegt, það er þeirra veruleiki.
