Stórir hópar Íslendinga heimsækja Færeyjar á hverju sumri til að taka þátt í Ólafsvöku. Eyjarskeggjar klæðast þjóðbúningum og þyrpast út á götur og torg, læsa saman höndum og dansa færeyska dansa. Forsöngvari leiðir sönginn og dansinn en allir taka undir í viðlaginu. Þórshöfn er sérlega yndisleg borg þar sem gömlu húsin hafa verið varðveitt og gerð upp á smekklegan hátt.

Íslendingar öfunda gjarnan frændþjóðina af þessum menningarverðmætum sem dansinn og gömlu húsin eru. Einu sinni áttum við rímur sem voru söngljóð sem kveðin voru með sérstöku hljómfalli. Fólk sat í baðstofunum og hlustaði á heilu rímnabálkana kveðna af góðum kvæðamönnum og dillaði sér í eins konar setdansi. Gamla Reykjavík var ekki háreist eða glæsileg en húsin áttu sér sína sögu.

Á 19. öldinni lá Íslendingum á að verða nútímaþjóð. Rómantísku og menntuðu skáldin skáru upp herör gegn rímunum og gengu smám saman af þeim dauðum. Löng og merkileg söguljóð týndust endanlega í þessum hreingerningum í upphafi 20. aldar. Nú kann enginn að kveða rímur lengur.

Næst voru gömlu húsin í Reykjavík rifin og sálarlausir steypukassar byggðir upp í staðinn. Mörg þessara húsa voru flutt upp í Árbæ þar sem þau standa eins og óhamingjusöm og munaðarlaus börn í engu samhengi við umhverfi sitt. Íslensku glímunni var líka fleygt í glatkistuna vegna þess að búningur glímumanna væri svo hallærislegur. Svona fer það stundum þegar þjóð er að flýta sér að verða fullorðin. Hún týnir sjálfri sér á leiðinni. Töfraorð samtímans er hraðmenning þar sem mestu skiptir að fylgja nýjustu tískustraumum. „En er ekki lífið er allt of stutt til að vera í óhamingjusömu hjónabandi og eiga rafmagnsbíl,“ eins og Egill Skallagrímsson afi minn sagði í ævisögu sinni.