Foreldrar Sævars Freys Þráinssonar, forstjóra 365, lögðu mikla áherslu á vinnusemi og heiðarleika í uppeldinu og að það skipti máli að leggja hart að sér. Hann segir það hafa mótað sig mun meira heldur en þá staðreynd að fjölskyldan hafði lítið á milli handanna og þurfti stundum að neita sér um hluti sem öðrum þóttu sjálfsagðir.

„Ég man auðvitað alveg eftir erfiðum augnablikum, eins og þegar lá fyrir að ég kæmist ekki í ferðalög með skólafélögunum,“ viðurkennir Sævar. En þótt efnin væru lítil upplifði fjölskyldan sem betur fer aldrei skort. „Ég borðaði reyndar aðeins meira slátur en mig langar að muna og ég get ekki enn borðað slátur í dag,“ segir hann og skellir upp úr. „Við fengum heldur ekki páskaegg. Það var frekar bökuð kaka á páskadag og það þótti alveg frábært.“

Sævar upplifði þó aldrei öfundsýki í garð félaga sinna sem fengu meira en hann. Segist hann einfaldlega ekki vera þannig gerður. Það er samt eitt atvik sem situr í honum, þar sem hann fann fyrir því á eigin skinni að fjölskyldan hafði lítið á milli handanna.

„Ég var að detta í unglingsárin og var svo heppinn að vinna íþróttagalla í happdrætti hjá knattspyrnudeild ÍA. Svo gekk ég bara í íþróttagallanum nánast alla daga því mér þótti svo vænt um hann. Á þessum tíma var ég aðeins farinn að veita hinu kyninu athygli og vildi auðvitað að stelpurnar sæju mig líka. Svo einhvern tíma í frímínútum komu nokkrar stelpur til mín, sem eru mjög góðar vinkonur mínar í dag, og spurðu hvort ég skipti aldrei um föt. Ég svaraði því þannig að ég ætti tvo íþróttagalla. Þetta var mín leið til að líta vel út. Ég átti ekki mikið af fötum og þarna rann það svolítið upp fyrir mér. Þetta með skólaferðalögin sat ekki í mér, ekki nema rétt augnablikið þegar ég fékk fréttirnar um að ég gæti ekki farið með. En þetta sat í mér.“