Forstöðukona heimilisins, þar sem tuttugu stúlkur á glapstigum voru vistaðar, var hin norska Anna Ona-Hansen en þar starfaði einnig séra Auður Eir Vilhjálmsdóttir, fyrsti kvenprestur Íslands, og fleiri konur.
Fjórar konur sögðu frá kynferðislegu ofbeldi Önnu og annars starfsfólks, sem fólst meðal annars í því að kyssa þær með tungunni góða nótt. Ein þeirra, Kristín Gunnarsdóttir, sagði frá því í viðtali í DV að hún hefði verið böðuð á gangi heimilisins fyrir allra augum og káfað á henni um leið. Kristín sagði einnig að séra Auður hefði tekið þátt í andlega ofbeldinu. Önnur sagðist hafa verið sett í þriggja mánaða einangrun eftir strok af heimilinu. Löðrungar og hártog voru daglegt brauð á Bjargi.
Ein kona frá Færeyjum, Marion Gray, var barnshafandi þegar hún var vistuð á Bjargi. Hún fæddi son sem var tekinn af henni og fékk hún aldrei að sjá hann aftur. Eftir þetta missti hún lífsviljann og lést fertug úr krabbameini.
Auður sagði frásagnir stúlknanna vera ósannar og glæp í sjálfu sér að setja fram slíkar ásakanir.
