Tvær konur tókust á fyrir Héraðsdómi Reykjaness um reiðhestinn Grút. Önnur hafði keypt hestinn af hinni en taldi Grút vera haldinn galla og vildi rifta kaupunum.
Grútur er 13 vetra en seljandi hans hafði sjálf keypt hann haustið 2024. Af því tilefni lét hún framkvæma á honum læknisskoðun og gerði dýralæknir engar athugasemdir við hestinn og sagði hann í góðum holdum. Eitthvað eftir kaupin lét seljandinn raspa tennur hans en nefndi dýralæknir þá að ein tönn væri ekki eins og hún ætti að vera. Dýralæknirinn tók þó fram að þetta virtist ekkert plaga hestinn og því þyrfti ekki að hugsa um þetta frekar.
Kaupandinn keypti Grút vorið 2025 en eftir að kaupin fóru fram uppgötvaði hún að Grútur væri með aukatönn. Taldi kaupandinn að þessi tönn væri að valda honum óþægindum og hindra eðlilega starfsemi munns og meltingar. Hún vildi því rifta kaupunum, fá kaupverðið endurgreitt og að seljandi myndi endurgreiða henni dýralækniskostnað, alls um 773 þúsund krónur. Loks krafðist hún að seljandi myndi taka við Grút aftur.
Seljandi hafnaði þessari kröfu. Hún hafi sjálf spurt kaupanda hvort hún vildi ekki afla sér læknisvottorðs vegna kaupanna eða hvort það væri nóg að fá afhent vottorðið sem seljandi fékk þegar hún sjálf keypti hestinn. Kaupandi ákvað að þiggja síðari kostinn og lét ekki framkvæma sérstaka skoðun. Eins benti seljandinn á að þessi aukatönn hefði ekki valdið hestinum óþægindum. Hann væri 13 vetra, í góðum holdum og kunnáttumenn hefðu lýst honum sem öruggum og góðum reiðhesti.
Dómari ásamt sérfróðum meðdómara fóru upp í hesthús til að skoða Grút. Sá sérfróði gat ekki séð að aukatönnin væri að valda nokkrum óþægindum og auk þess ætti að vera auðvelt að fjarlægja hana ef vilji væri til þess, þó að sá sérfróði teldi það ekki nauðsynlegt. Niðurstaðan var sú að Grútur taldist ekki gallaður. Hann hafði haft þessa aukatönn að minnsta kosti í 10 ár og hún þá ekki verið honum til vandræða. Við skoðun var hesturinn í góðu standi miðað við árstíma og ekki að sjá að aukatönnin væri að valda því að hann fóðraðist illa. Rakti dómari að kaupandinn hafi sjálf borið vitni og greint frá því að hún hafi ekki verið hrifin af því hvað Grútur var viljugur og spenntur þegar hún prófaði hann fyrir kaupin. Þetta hefði gefið henni ástæðu til að láta skoða hestinn frekar, sem hún gerði samt ekki. Seljandi var því sýknuð af kröfu kaupandans og málskostnaður var felldur niður.
Dómurinn féll þann 11. febrúar sl.
