Gagnrýnandinn og tónlistarkennarinn Jónas Sen vill að foreldrar geri kröfur til barna sinna. Agi og aðhald séu af hinu góða. Ekki sé hægt að kenna kennurum alfarið um stöðuna í  menntamálum þegar foreldrar eru hættir að sinna sínu hlutverki í menntakerfinu. Þetta kemur fram í grein Jónasar hjá Vísi.

Tilefni skrifanna er skólamálaumræðan sem Jónas segir allt vera að fara á hliðina vegna. Inga Sæland þyki tala á mannamáli um stöðuna eftir að hún tók við embætti mennta- og barnamálaráðherra á dögunum. Fólk klappi ýmist fyrir henni eða froðufelli. Þó að fullorðna fólkið rökræði sé staða barna óbreytt, þau séu að detta aftur úr í kerfinu og enginn vilji bera ábyrgð á því.

Enginn feluleikur í boði

Jónas lýsir eigin reynslu en hann kennir börnum á píanó. Ólíkt bóknáminu þá eigi nemendur hans erfitt með að fela það þegar þeir hafa ekki sinnt heimavinnu sinni.

„Ég sé það í hverri viku: Barnið mætir, brosir, opnar bókina. Mamman eða pabbinn afsakar: „Það var svo brjálað í vikunni.“ Barnið segir: „Ég hafði engan tíma.“ Svo setur það hendur á hljómborðið og sannleikurinn kemur í ljós. Enginn feluleikur er í boði. Ef þú leggur ekki vinnuna í nóturnar, þá kemur ekki tónlist. Raunveruleikinn er miskunnarlaus.“

Það ætti að vera frekar borðliggjandi að benda á það þegar barn mætir á æfingu án þess að hafa æft sig heima. Engu að síður eigi sumir foreldrar til að líta á slíkt sem árás. Þessa foreldra kallar Jónas snjóruðningsforeldra, háværan minnihluta foreldra sem ryður burt áskorunum í stað þess að styðja börnin í gegnum þær.

„Snjóruðningsforeldrið telur það hlutverk sitt að ryðja öllum óþægindum frá barninu sínu. Verkefni sem er leiðinlegt? Slátrum því bara. Endurgjöf sem stingur? Þá er hún „óviðeigandi“. Kröfur um ástundun? Þær eru „of miklar“ og kennarinn er ekki nógu skemmtilegur.“

Aðhald er ekki harðstjórn

Þarna séu foreldrar búnir að tapa áttum. Aðhald sé nauðsynlegt.

„Því óþægindi eru ekki ofbeldi. Aðhald er ekki harðstjórn. Og agi er ekki niðurlæging. Þetta eru verkfæri sem barnið þarf til að geta lært, staðið af sér mótlæti og upplifað sigur sem er raunverulegur en ekki bara innantómt hrós.“

Jónas minnir á að menntun hvíli á þremur stólpum: innleggi kennarans, ástundun nemendans og aðhaldi foreldra. Til að aðhaldið virki þurfi foreldrar að sinna því. Það geti þeir ekki gert nema staða barna sé mæld með auðskiljanlegum einkunnum. Eins leggur hann til að sveitarfélög bjóði foreldrum upp á námskeið þar sem þeir geti lært að styðja við nám heima.

Það sé ekki nóg að ráðherra tali mannamál heldur þurfi foreldrar að gera slíkt hið sama, líta í eigin barm og skoða hvort þeir séu að styðja börn sín eða ryðja burt áskorunum fyrir þau.

„Stundum er svarið óþægilega einfalt: það er í speglinum.“