Í viðtali við formann Sjálfstæðisflokksins á RÚV fyrir viku kom fram að flokkurinn fer í kosningar með heildstæða stefnu um opinberan rekstur: Hvort heldur eru heilsugæslustöðvar eða hverasvæði, vegagerð eða annað, sætta Sjálfstæðismenn sig við að almenningur – ríkið – kosti starfsemina, setji ramma og eigi jafnvel grundvallareignir, bara ef reksturinn er boðinn út. Þeir reki Geysissvæðið sem bjóðast til að skila mestu í ríkiskassann fyrir réttinn til að selja inn, þeir reki heilsugæsluna sem bjóðast til að gera það með minnstum kostnaði fyrir skattgreiðendur, þeir leggi vegi sem bjóða lægst í framkvæmdirnar.
Vegirnir og Geysir verða því áfram þjóðareign og heilbrigðiskerfið áfram rekið í almannaþágu fyrir almannafé. Skynsamlegt var að halda vegum í almannaeign, þegar útboð hófust, vegna markaðsbresta sem tengjast almannagæðum. Í einkareknum heilbrigðisstofnunum eru einnig heilmiklir hagsmunaárekstrar sem þarf að varast og enda viðfangsefnin viðkvæm, þ.e.a.s. við kjósendahróin. Á Geysissvæðinu eru engin slík vandamál.
Í sjávarútvegi kemur hins vegar ekki til mála að þeir fái að veiða sem bjóðast til að greiða mest fyrir veiðiheimildir – þeir sem veiða með minnstum kostnaði og koma með mest verðmæti að landi. Hvort sem þeir síðan kjósa að vinna og selja aflann sjálfir eða nota markaðinn með því að fá aðra til að gera það hagkvæmar.
Þessi tregða flokksins gengur þvert á þá staðreynd að það er jafngilt að bjóða í heimildir til að gera út á fiskistofnana við Ísland og að bjóða í réttinn til að veiða ferðamenn við Geysi. Hvort sem menn vilja eiga hótelin og flugfélögin líka. Markaðsbrestinum við fiskveiðarnar hefur nefnilega verið eytt með skynsamlegri stýringu, sem hefur ekkert með eignarhaldið að gera. Ef íhaldið tryði í rauninni á brauðmolakenninguna, – að það sem er gott fyrir LÍÚ sé gott fyrir íslenska alþýðu – hefði það því gefið landeigendum Geysi. En brauðmolakenningin strandar á einkaréttinum.
Af hverju stafar misræmið? Það stafar af draugahræðslu sem þjáð hefur forystu flokksins síðustu áratugi, þó með undantekningu. Þar á bæ er því trúað að ekki sé hægt að halda völdum í flokknum nema með velþóknun útgerðarinnar.
Menn hafa reynt að snúa þessum flokki með rökum og með því að leiða fram suma af helstu hagfræðingum frjálshyggjunnar flokknum til uppeldis. Það var eins og að reyna að snúa olíuskipi – eða öllu heldur eins og að reyna að snúa strönduðum olíudalli, pikkföstum í fjöruleir. Ef hann losnar ekki af þessum festum hræðslu og þröngsýni, bíða hans sömu örlög og annarra skipshræja við Íslandsstrendur: Að ryðga í gegn, liðast sundur í brimrótinu og hverfa í öldurnar.
