Landsréttur hefur staðfest þá niðurstöðu Héraðsdóms Reykjaness að maður sem ákærður er fyrir líkamsárás og umsáturseinelti gegn fyrrverandi kærustu sinni þurfi ekki að víkja úr dómsalnum á meðan hún ber vitni við aðalmeðferð málsins.
Maðurinn er ákærður fyrir líkamsárás gegn konunni með því að hafa á heimili hennar hrint henni þannig að hún lenti á bókaskáp og féll í gólfið, en svo þegar hún stóð upp hafi maðurinn gripið í handlegg hennar, snúið upp á hann og ýtti konunni aftur frá sér. Afleiðingar árásarinnar hafi verið þær að konan hafi hlotið hlaut marga yfirborðsáverka á vinstri öxl og upphandlegg, sem og aðra yfirborðsáverka á vinstri mjöðm og læri.
Síðan er maðurinn ákærður fyrir alls átta mismunandi tilvik umsáturseineltis gegn konunni á tímabilinu frá 1. október 2024 til 10. nóvember 2024.
Samkvæmt ákærunni fólst umsáturseineltið í fyrsta lagi í því að á tímabilinu frá 1.– 15. október 2024, eftir sambandsslit þeirra, hringdi maðurinn 56 sinnum í konuna ýmist í símanúmer hennar eða í gegnum Facebook Messenger, en flestum símtalanna svaraði hún ekki.
Annað tilvikið sem ákært er fyrir er að 12. október 2024 hafi maðurinn tekið mynd af bifreið konunnar í bílakjallara í Reykjavík og sent myndina til hennar og síðar elt hana þegar hún ók frá Reykjavík.
Þriðja tilvikið er frá 14. október 2024 en samkvæmt ákærunni sendi maðurinn þá konunni eftirfarandi skilaboð á Facebook Messenger:
„SC SC SC SC ER ÞAÐ SEM ÞÚ ERT AÐ GERA NÚNA ÞÚ FUCKING ÞORIR EKKI AÐ SVARA!!“
Fjórða tilvik umsáturseineltis sem maðurinn er ákærður fyrir er að koma óboðinn á heimili konunnar og framið strax í kjölfarið þá líkamsárás gegn henni sem hann er ákærður fyrir.
Fimmta tilvikið snýr að því að hafa á tímabilinu 7.– 8. nóvember 2024 hringt þrisvar sinnum í konuna þrátt fyrir að hafa þann 15. október 2024 ritað undir yfirlýsingu hjá lögreglu, þess efnis að skuldbinda sig til þess að nálgast ekki konuna eða hafa við hana samband með nokkrum hætti, m.a. í símtölum og tölvupósti, í 6 mánuði.
Sjötta tilvik þess umsáturseineltis sem maðurinn er ákærður fyrir snýr að því að hafa þann 8. nóvember 2024 líkað við reikning konunnar á stefnumótaforritinu Smitten þrátt fyrir undirritun áðurnefndrar yfirlýsingar.
Það sjöunda varðar að hafa sent konunni tölvupóst, 8. nóvember 2024, þrátt fyrir títtnefnda yfirlýsingu.
Síðasta tilvik umsáturseineltis sem maðurinn er ákærður fyrir er frá 10. nóvember 2024 en samkvæmt ákærunni fylgdist maðurinn þá með ferðum konunnar og elti hana frá bílakjallara í Reykjavík, að bifreiðastæði annars staðar í borginni. Samkvæmt ákærunni lagði maðurinn bifreið sinni í stæðið við hliðina á bifreið konunnar en hún læsti sig þá inni í bifreiðinni en maðurinn sló á rúðurnar og öskraði á konuna að hann ætlaði að taka allt af henni og taka hana niður, þrátt fyrir að hafa undirritað yfirlýsinguna hjá lögreglu.
Maðurinn neitar sök en lögmaður konunnar krafðist þess að hann víki úr dómsalnum þegar konan ber vitni við aðalmeðferð málsins.
Lagði lögmaðurinn fram vottorð sálfræðings kröfunni til stuðnings en ákæruvaldið studdi kröfuna.
Maðurinn hafnaði kröfunni og lögmaður hans sagði ekki forsendur fyrir því að fallast á hana. Vísaði hann meðal annars til þess að sú háttsemi sem maðurinn er ákærður fyrir sé ekki alvarleg auk þess sem nokkuð væri um liðið síðan umrædd atvik áttu sér stað. Þá var vísað til þess að ekki lægju fyrir fullnægjandi gögn til stuðnings kröfu konunnar, þar á meðal yrði ekki byggt á vottorðum sálfræðingsins þar sem rúmlega eitt ár sé frá því hann ræddi síðast við konuna og gæti því ekki metið stöðu hennar nú.
Í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness er meðal annars vitnað í vottorð sálfræðingsins sem eru tvö. Segir í úrskurðinum að í eldra vottorðinu komi fram að konunni hafi verið vísað í sálfræðilegt mat og áfallahjálp hjá áfallateymi eftir meint kynferðisbrot og vegna ítrekaðs heimilisofbeldis af hendi mannsins. Segi í vottorðinu að sálræn einkenni konunnar samsvari einkennum sem séu þekkt hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun, stórslys eða hamfarir.
trúverðug og samkvæm sjálfri sér. Þá segi í vottorðinu að áfallastreitueinkenni konunnar hafi verið enn alvarleg í síðasta viðtalinu, þegar meira en mánuður var liðinn frá meintum brotum. Ekki sé ljóst hver þróun þessara einkenna hafið verið síðan og því ekki hægt að segja til um meðferðarþarfir hennar vegna afleiðinga meintra brota. Mögulegt sé að konan þurfi á formlegri meðferð að halda. Ekki sé hægt að segja til með vissu hver áhrif meintra brota verði þegar til lengri tíma sé litið en ljóst þyki að meint brot hafi haft víðtæk áhrif á líðan konunnar.
Loks vitnar Héraðsdómur Reykjaness í annað vottorð sálfræðingsins sem tekið var saman hálfum mánuði síðar en fyrrnefnda vottorðið en þar segir sálfræðingurinn að verði konan sett í þær aðstæður að bera vitni í nærveru mannsins geti það valdið henni verulegu uppnámi og þannig haft áhrif á getu hennar til að greina frá upplifun sinni, málavöxtum og reynslu tengt meintu ofbeldi fyrir dómi. Einnig, byggt á vanlíðan hennar í kjölfar meints brots og þann mikla ótta sem hún upplifi gagnvart manninum, væri aukin áhætta á að það að bera vitni að honum viðstöddum geti haft veruleg áhrif á líðan hennar í kjölfarið og bataferli.
Héraðsdómur Reykjaness kemst hins vegar að þeirri niðurstöðu að þessi vottorð dugi ekki til að víkja frá þeirri meginreglu laga um meðferð sakamála að hinn ákærði megi vera viðstaddur réttarhöld yfir viðkomandi.
Af vottorðunum sé ljóst að sálfræðingurinn hafi síðast rætt við konuna í janúar 2025 og af þeim sé ekki hægt að ráða hvernig andlegt ástand konunnar sé nú.
Kröfu konunnar um að hinn meinti kvalari hennar verði látinn víkja úr dómsalnum á meðan hún ber vitni var því hafnað og Landsréttur hefur nú staðfest þá niðurstöðu.
