Úrskurðarnefnd í vátryggingamálum hefur komist að þeirri niðurstöðu að kona eigi ekki rétt á bótum úr sjúklingatryggingu læknis. Konan gekkst undir brjóstaminnkun hjá lækninum en í kjölfarið þurfti að fjarlægja aðra geirvörtu hennar.
Fram kemur í úrskurði nefndarinnar að konan hafi farið í brjóstaminnkunaraðgerð hjá lækninum árið 2024. Eftir vöknun hafi brátt komið í ljós að önnur geirvartan hafi ekki tekið við sér sem skyldi og hafi konunni verið tilkynnt að fjarlægja þyrfti geirvörtuna. Síðar sama dag hafi konan verið tekin til aðgerðar á ný. Þá hafi hins vegar verið ákveðið að fjarlægja ekki geirvörtuna þar sem hún hafi tekið aðeins við sér. Segir að síðan sé í kæru konunnar að finna ítarlega umfjöllun um eftirmeðferð og vandamál tengd aðgerðinni. Konan taldi sig eiga bótarétt af þeim völdum.
Taldi konan það liggja fyrir að hægt hefði verið að komast hjá tjóni hennar hefði meðferð á einkennum hennar verið hagað með fullnægjandi hætti en ekki að miklu leyti í gegnum óformlegar skeytasendingar og eftirlit á heimili hennar. Hafi hún treyst því að viðkomandi læknir sem sérfræðingur á sínu sviði myndi haga eftirfylgni aðgerðarinnar af fagmennsku og gæta hagmuna hennar og heilsu í hvívetna. Það hafi hins vegar ekki reynst raunin sem konan taldi að leiða ætti til bótaskyldu á grundvelli þágildandi laga um sjúklingatryggingu
Á endanum reyndist hins vegar þörf á að fjarlægja geirvörtuna en það kemur ekki fram hversu langur tími leið frá aðgerðinni og þar til það var gert. Vildi konan meina að í hennar tilviki væri um afar sjaldgæfan fylgikvilla brjóstaminnkunar að ræða sem hafi valdið alvarlegri sýkingu. Taldi konan því að fylgikvillinn hafi verið það alvarlegur að hún ætti ekki að þola hann bótalaust.
Tryggingafélagið andmælti bótakröfu konunnar og sagði að samkvæmt upplýsingum frá lækninum hafi konan verið sett á sýklalyf í kjölfar hennar. Þá hafnaði félagið því einnig að um hafi verið að ræða vanrækslu í kjölfar aðgerðarinnar. Þvert á móti hafi konan haft mikið aðgengi að lækninum. Vildi félagið meina að gögn málsins bentu ekki til annars en að meðferð konunnar hafi verið hagað eins vel og unnt var og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði.
Þá benti tryggingafélagið á að brjóstaminnkun væri algeng aðgerð og að drep í og við geirvörtu væri þekktur fylgikvilli slíkra aðgerða. Hafi konunni verið greint frá því að þessi fylgikvilli gæti komið upp og hafi hún undirritað samþykki þess efnis að hún hafi fengið og skilið þær upplýsingar. Tíðni slíkra fylgikvilla væri allt að 10 prósent. Fylgikvilli sá sem af aðgerðinni hlaust, þ.e.a.s. að fjarlægja hafi þurft aðra geirvörtuna, væri því vel þekktur þótt hann væri fátíður og erfitt að fullyrða hvort aðgerð sem framkvæmd hefði verið fyrr hefði breytt gangi mála. Taldi tryggingafélagið því konuna ekki hafa rétt til bóta á grundvelli þágildandi laga um sjúklingatryggingu.
Í niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum segir að í málinu skorti nokkuð á að fyrir hendi séu læknisfræðileg gögn sem stutt geti röksemdafærslu konunnar fyrir bótarétti hennar úr sjúklingatryggingu. Ef frá séu talin læknisfræðileg gögn frá einni heilbrigðisstofnun, og tilvísun í fræðileg skrif, liggi ekki fyrir nein þau sérfræðilegu gögn sem stutt geti málatilbúnað konunnar. Málatilbúnaður málsaðila sé því að verulegu leyti byggður á frásögn konunnar af læknismeðferðinni og afleiðingum hennar og upplýsingum sem stafi frá lækninum.
Nefndin segir að þótt sönnunarkröfur til tjónþola séu vægari en ella þegar komi að sjúklingatryggingu sé það samt sem áður konan sem beri sönnunarbyrði þess að tjón sé að öllum líkindum að rekja til þeirra atvika sem tilgreind séu í þágildandi lögum um sjúklingatryggingu. Nokkuð skorti á að sýnt sé fram á það með fullnægjandi læknisfræðilegum gögnum að skilyrði bótaskyldu séu uppfyllt. Sé því óhjákvæmilegt að hafna bótakröfu konunnar.
