Fréttablaðið skýrir frá þessu í dag. Fram kemur að þegar mælingar sem þessar hófust, árið 1960, hafi hlutfall barna sem fæddust utan hjónabands verið tvöfalt hærra hér á landi en í landinu sem var í öðru sæti. Þá var hlutfallið hér á landi 25% og hefur það því hækkað um 45 prósentustig á 60 árum.
Fréttablaðið hefur eftir Sólveigu Önnu Bóasdóttur, prófessor í guðlegri siðfræði við Háskóla Íslands, að þrátt fyrir að svo hátt hlutfall barna fæðist utan hjónabands þýði það ekki að Íslendingum þyki hjónabandið minna virði en öðrum þjóðum. Líklega eigi ástæðan rætur að rekja aftur í aldir og að Íslendingar nálgist hjónabandið hugsanlega á annan hátt en aðrir.
„Rannsóknir benda til þess að allt aftur á þjóðveldisöld hafi fólk átt börn utan hjónabands og ekki mikið gert úr því.“
Sagði Sólveig og bætti við að kirkjan hafi ekki farið að skipta sér af hjónabandinu fyrr en á þrettándu öld en barneignir utan hjónabands hafi ekki verið taldar vandamál.
„Af einhverjum ástæðum höfum við Íslendingar verið sérlega óheft með þetta.“
Sagði hún. Hún sagði einnig að viðhorfið til hjónabandsins mótist af siðferðislegum og félagslegum þáttum og stundum trúarlegum. Hér á landi séu engin íhaldssöm öfl trúar eða siðferðis sem fordæma fólk fyrir að eignast börn utan hjónabands. Þá gjaldi börn ekki fyrir að fæðast utan hjónabands þar sem þau hafa sömu lagalegu réttindi og börn sem fæðast innan hjónabands.
