Villtist á rjúpnaveiðum um helgina – Hvorki grét né örvænti – „Ég fór í survival mode“
„Ég er mættur til veiða þokkalega búinn en án staðsetningarbúnaður og án fjarskiptabúnaðar sem er glapræði og ég vil koma á framfæri strax,“ sagði Friðrik Rúnar Garðarsson, læknir og rjúpnaskytta, sem var bjargað á sunnudag á Fljótsdalshéraði eftir að hafa villst á föstudag.
Friðrik Rúnar sagði sögu sína í Kastljósi í kvöld, en 50 klukkustundir liðu þar til hann hélt til veiða þar til honum var bjargað. Veður á svæðinu var slæmt á köflum og brá Friðrik á það ráð að grafa sig í fönn. Með honum í för var hundurinn Moli sem Friðrik telur að eigi sinn þátt í því að ekki fór verr.
Sjá einnig:
Ótrúleg myndskeið af hetjum á Austfjörðum: Svona voru aðstæður á fjöllum og heiðum
Friðrik var á ferð með félögum sínum og ákváðu þeir að ganga ákveðna hlíð í nágrenni Sauðár á milli Fagradals og Fljótsdalshéraðs. Þeir fóru þó ekki samferða heldur ákváðu þeir að skipta hlíðinni á milli sín og fór svo að Friðrik hélt af stað upp norðanverða hlíðina.
„Um það leyti hélt ég að væri að koma Einarsstaðamegin niður en þá áttaði ég mig á því að ég væri staddur allt annars staðar.“
„Veðrið byrjaði að versna upp úr klukkan eitt. Ég var ekki búinn að ganga nema í kannski klukkustund þegar veðrið byrjaði að versna, og svona um tvö, hálfþrjú, var ég lentur í mjög slæmu veðri. Um það leyti hélt ég að væri að koma Einarsstaðamegin niður en þá áttaði ég mig á því að ég væri staddur allt annars staðar,“ sagði Friðrik sem bætti við að hann hafi brugðið á það ráð að finna skafl sem hann gróf sig inn í. Ekki vildi betur til en svo að skaflinn hrundi á hann og Mola og þurfti Friðrik því að grafa inn í annan skafl. Þar höfðu þeir Friðrik og Moli við um nóttina. Veður var ekki eins og best verður á kosið; skafrenningur og kalt í veðri en Friðrik segir að Moli hafi haldið á honum hita.
Hér má sjá hvernig aðstæðurnar voru um helgina:
„Mér finnst eins og það hafi skipt sköpum fyrir mig að hafa hundinn; önnur lífvera, vinur minn, búinn að eiga hann í sjö ár, gat talað við hann og sinnt honum og hann hélt á mér hita. Hann myndaði ofboðslega mikinn hita,“ sagði Friðrik sem kveðst hafa gert mistök á laugardeginum þegar hann reyndi að komast til byggða. Hann eyddi mikilli orku í að reyna að komast á réttan kjöl á nýjan leik en allt kom fyrir ekki. „Ég átti orðið lítið nesti og hefði þurft að spara mig,“ sagði Friðrik en veðrið á laugardeginum var slæmt allan daginn, mikill vindur og skafrenningur og úrkoma.
„Ég svaf eiginlega ekki en samt var ég í mjög draumkenndu ástandi og tímaskynið fór alveg. Ég fór í survival mode.“
Þrátt fyrir þetta segir Friðrik að honum hafi nær aldrei verið kalt, nema þá helst á fingrunum, og þá hafi þreytan verið farin að segja til sín undir það síðasta. Hann segir að skrýtnustu stundirnar hafi verið þegar myrkrið skall á, en á þessum árstíma varir myrkrið í um fimmtán klukkustundir á sólarhring. „Ég svaf eiginlega ekki en samt var ég í mjög draumkenndu ástandi og tímaskynið fór alveg. Ég fór í survival mode,“ sagði Friðrik sem bætti við að hann hafi aldrei hugsað að hans síðasta stund myndi senn renna upp. „Það voru engar hugsanir sem fór of langt þannig að ég byrjaði að brotna. Ég grét ekki, örvænti ekkert og hugsaði bara hvað ég þyrfti að gera til að lifa nóttina af,“ sagði Friðrik sem bætti við að seinni nóttina hafi veður verið skaplegra og hann hafi brugðið á það ráð að grafa sig inn í einskonar haföldu af snjó sem búin var að myndast. „Ég hugsaði með mér hvort þetta væri hættulegt. Svo einum og hálfum tíma síðar þá kom aldan yfir mig,“ sagði Friðrik sem þurfti um leið að grafa sig og Mola upp úr skaflinum. Í kjölfarið hafi hann séð stjörnur á himni og áttað sig á því að veður færi batnandi.
Skömmu áður en björgunarsveitarmenn fundu Friðrik ákvað hann að reyna að komast á hæsta punkt sem væri innan seilingar fyrir hann. Veður var enda orðið betra og skyggnið meira. Hann setti stefnuna á einn ákveðinn punkt, í um fimm hundruð metra fjarlægð, en vegna erfiðs færis reyndist það þrautin þyngri að komast þangað. Ekkert nema djúpur snjór hafi tekið við og það hafi tekið hann 30 til 40 mínútur að komast þessa nokkur hundruð metra. „Ég gat séð niður í Fagradal og sá hvert ég þyrfti að fara,“ sagði Friðrik sem sagði að hann hafi ákveðið að bíða færis. Einungis örfáum mínútum síðar hafi hann séð röð af ljósum færast yfir sjóndeildarhringinn og þá vissi hann að hann væri á heimleið. Ljóst væri þó að ekki mátti á tæpara standa. „Ég var að örmagnast. Ég átti lúkufylli af möndlum og hnetum eftir og hálfa flatbrauðssneið. Ég hafði verið með Gatorade-flösku og bræddi snjó í hana,“ sagði Friðrik.
Aðspurður hvort þessi lífsreynsla kæmi til með að breyta honum, sagði Friðrik: „Þetta opinberar fyrir mér að þegar allt kemur til alls þá er það fólkið manns – og sú heild sem maður tilheyrir – það sem maður á og það sem virði er,“ sagði Friðrik en hann á kærustu og ungan son.
