Mesta afrek íslensks fjallgöngumanns hingað til
Hver er þessi John Snorri? „Mér finnst langbest að segja að ég sé bara einfaldur sveitastrákur úr Ölfusinu“
John Snorri Sigurjónsson hefur lengi gengið á fjöll án þess að vekja sérstaka athygli fyrir vikið. Í það minnsta hafði sá sem þetta skrifar ekki haft spurnir af honum áður en fréttir fóru að berast af því nýverið að hann stefndi að því að komast á topp hins ógnvekjandi fjalls K2, fyrstur Íslendinga. Fjölmiðlar fylgdust grannt með þeirri svaðilför hans og blessunarlega tókst honum ætlunarverk sitt.
Í helgarblaði DV er ítarlegt viðtal við John Snorra og þar er hann meðal annars spurður út í uppeldisárin í Ölfusinu.
DV lék forvitni á að kynnast John Snorra betur og forvitnast um hvers konar maður það er sem dettur í hug að reyna svona lagað. Fyrsta spurningin var því einfaldlega, hver ertu og hvað hefurðu verið að sýsla fram til þessa?
„Ég held ég hafi verið sjö ára þegar það byrjaði, þannig að það var sett á mig ábyrgð snemma.“
„Mér finnst langbest að segja að ég sé bara einfaldur sveitastrákur úr Ölfusinu. Og það eru nú ekki há fjöll þar þannig að það má eiginlega segja að ég sé flatlendingur.“ John Snorri var alinn upp á bænum Ingólfshvoli, þar sem hann bjó með foreldrum og tveimur systrum, hvorri sínum megin við hann í aldri. Hann gekk í grunnskóla í Hveragerði en segist ekki hafa verið öflugur námsmaður á þeim tíma.
„Skólatöskunni henti ég alltaf í anddyrið um leið og ég kom heim úr skólanum og svo var hún næst tekin upp þegar ég fór í skólann aftur daginn eftir. Ég var alltaf strax kominn í vinnufötin og fór út í fjárhús eða út í náttúruna. Ég var mjög heppinn krakki, pabbi leyfði mér að gera ansi margt. Ég átti að sofa heima og koma heim en að öðru leyti var ég nokkuð frjáls. Ég hafði þó ákveðnar skyldur á bænum og sá um hluta af dýrunum. Ég held ég hafi verið sjö ára þegar það byrjaði, þannig að það var sett á mig ábyrgð snemma.“
Hann segir íþróttir hafa átt vel við sig og að hann hafi verið mikill keppnismaður. „Ég var góður í íþróttum, sérstaklega í hlaupi, handbolta og fótbolta. Ég var til dæmis eitt sinn valinn knattspyrnumaður ársins í Hveragerði. Í handboltanum skoraði ég oft helminginn af mörkunum. Ég var mjög nettur og snöggur og sterkur. Ég hætti svo alveg í íþróttunum 17 ára.“
