„Mig langar að segja ykkur smá sögu, ótrúlega sögu en hún sannar hvað heimurinn er lítill. Ég er með gæsahúð og svei mér þá ef mér vöknar ekki örlítið um augu,“ segir Arnbjörg Hlíf Valsdóttir leikkona í stuttum pistli á Facebook sem vakið hefur mikla athygli. Hún tók að sér fyrir skemmstu að fara með hóp í norðurljósaferð.

Rútan stoppaði í Borgarnesi og þar var stoppað til að borða. Arnbjörg segir frá því að hún hafi staðið fyrir framan stórt kort af Íslandi og útskýrt hvar á landinu þau væru. Hún benti á Kötlu og svaraði spurningum um land og þjóð. Þá benti ein kona á Grímsey og sagði Arnbjörgu frá því að fyrir 29 árum tók hún þá ákvörðun að yfirgefa heimalandið, fara frá öllu og fara til Grímseyjar að vinna í fiski.

„Kona, svona kannski um fimmtugt – hlý og falleg. Við tölum um Grímsey, Akureyri, Öxnadalinn – hún segir mér síðan með mikilli hlýju að yfirmaður fyrirtækisins sem hún vann fyrir hafi keyrt til Keflavíkur til að sækja hana og vinkonu hennar á flugvöllinn, keyrt með þær norður ásamt ungri dóttur hans, boðið þeim heim í mat til fjölskyldunnar og svo komið þeim upp í flugvél sem kom þeim út í Grímsey.“

Arnbjörg spurði hana út í yfirmanninn, var forvitinn hvort þetta væri einhver sem hún þekkti en erlenda konan mundi ekki nafnið. Hún mundi þó að hann hefði starfað fyrir KEA.

„Eitthvað fór að klingja bjöllum hjá mér því pabbi átti það til að taka mig með suður þegar hann fór að sækja fólk til Keflavíkur. Ég sagði henni að þetta væri ótrúleg tilviljun því pabbi hefði verið kaupfélagsstjóri KEA og við áttum engin orð. Ég var að hugsa um 70 manns að auki svo ég hélt áfram að vinna, en þegar ég kom aftur í rútuna spurði hún mig hvort ég væri með mynd af pabba. Ég sagðist athuga málið og áfram hélt ferðin.“

Hópurinn sá engin norðurljós þessa nótt og aftur var haldið til Reykjavíkur í storminum. Arnbjörg fann svo mynd af föður sínum í símanum og sýndi konunni og það stóð heima:

„Já, þetta er hann“ Hún byrjaði að tárast og dóttir hennar líka og faðmaði mig þéttingsfast. Ég varð að setjast og halda áfram að segja fólkinu frá og koma því heim á hótel.“

Arnbjörg segir að lokum um þessa tilviljun:

„Hún var síðust út, rétti mér miða með nafninu sínu, við föðmuðumst og hlógum og áttuðum okkur á að ég var litla stelpan sem hafði tekið á móti henni í Keflavík með pabba fyrir 29 árum síðan. Ég hlakka til að vita meira og sofna með bros á vör. Er ekki heimurinn fallegur?“