Hatrammur ófriður ríkti fyrir botni Miðjarðarhafs frá því í október 2023. Keimlíkar fréttir frá Gazaströndinni voru ráðandi í öllum fréttatímum. Svartklæddar grátandi konur bentu fréttamönnum á sundursprengd híbýli sín og særða ættingja. Ísraelsmenn voru sakaðir um að fremja þjóðarmorð sem þeir neituðu. Eftir mikil átök og hörmungar var loksins samið um brothætt vopnahlé á svæðinu.

Suður-Afríkumenn stefndu Ísraelsmönnum fyrir alþjóðadómstólinn í Haag fyrir stríðsrekstur sinn á Gaza. Nokkrar þjóðir lýstu yfir stuðningi við þessa málsókn en flestar nánustu bandalagsþjóðir okkar héldu að sér höndum. Það kom á óvart þegar utanríkisráðherra lýsti því yfir að litla Ísland ætlaði að taka þátt í þessum málarekstri.

Ég hitti Hallgrím Pétursson prest og sálmaskáld á dögunum í bókaverslun. Hann sagðist fagna þessari ákvörðun utanríkisráðherra. „Ég hef alltaf haft ímugust á Gyðingum eða Ísraelsmönnum.“ sagði hann. „Ástæðan er augljós!“

Nakinn Jesúm á jörðu
Júðar krossfestu þar.

Hann stundi þungan og bætti við: „Ég lá aldrei á skoðunum mínum varðandi innræti og eðli Gyðinga:“

Jesús þeim sýndi í sannri raun,
sálarheill, náð og frelsi.
Guðs syni Júðar guldu í laun
grimmd, hatur og fangelsi.

„Það á að draga þessa menn fyrir dóm eins og gert var við Krist forðum,“ sagði Hallgrímur mæðulega. „Nú er skollið á stríð í Íran,“ sagði ég. „Hvað finnst þér um yfirstandandi átök.?“ Hann sagðist styðja klerkastjórnina af öllu hjarta. „En hvað um kvennakúgun, hommahatur, morð á óbreyttum borgurum, einræði og lögregluofsóknir? Er þetta í lagi?“ sagði ég. „Já,“ svaraði Hallgrímur, „mestu máli skiptir að þeir eru andstæðingar Ísrael. Þeirra óvinir eru mínir vinir.“ Eða eins og ég segi í Passíusálmunum:

Hróp og háreysti gjörðu
heiðnir og Júðar þar
kringum krossinn á jörðu
með kalls, brigsl og háðungar.

Hallgrímur kvaddi stuttlega og var rokinn: „Ég er farinn á mótmælafund fyrir utan bandaríska sendiráðið,“ sagði hann, „síðan á ég tíma inni á Holdsveikraspítala í Lauganesi.“ „Hann er brunninn fyrir 80 árum,“ sagði ég, „er þér ekki farið að förlast, Grímur minn?“