Stundum er eins og Íslendingar fari saman í vælandi hjörð. Þannig hefur umræðan um ferðamennskuna verið undanfarna daga.

Ég kem til Reykjavíkur eftir að hafa dvalið í útlöndum mestanpart frá því í maí. Það er kalt og fátt fólk á ferli. Flest fólkið sem maður sér eru vissulega túristar, en maður tekur líka eftir því hvað ferðamannavæðingin er líka að hafa áhrif til góðs.

Miðborgin er snyrtileg að sjá – og miðborgarstarfsemi breiðist óðum út í götur þar sem hana var ekki að finna áður. Íslendingar voru náttúrlega löngu hættir að koma í þennan miðbæ, nema bara við alveg sérstök tilefni. Nú er Frakkastígurinn upp að Hallgrímskirkju orðinn ótrúlega líflegur, Hlemmur er að ganga í endurnýjun lífdaga – er beinlínis að verða hip og kúl – að ógleymdu hafnarsvæðinu alla leið út á Granda.

Þetta er gerbreyting á Reykjavík – og mestanpart til góðs.

En vælið er mjög áberandi þessa dagana. Það er náttúrlega raunalegt til þess að hugsa að síðasta ríkisstjórn var með áform um að skattleggja ferðamennskuna til þess að hægt yrði að byggja upp innviði. Þessu var tekið með væli. Nú meira en tveimur árum síðar vakna menn upp við vondan draum og sjá að þetta hefði betur verið gert á sínum tíma.

En það þýðir auðvitað ekki að þetta sé um seinan. Menn þekkja orðið vandamálin sem fylgja túrismanum, þau eru ekki óyfirstíganleg á neinn hátt, það á að vera hægt að ganga hraustlega til verks og kippa málunum í lag – fremur en að halda áfram að væla. Slíkt er bara niðurdrepandi.