Foreldrar hans skildu þegar hann var átta ára og fluttu síðan til Íslands þegar hann var tíu ára, í Kópavoginn.
„Það var alveg erfitt að flytja heim, burtu frá öllu sem ég þekkti þegar ég var tíu ára en mér var tekið rosalega vel í nýjum skóla og eignaðist strax góða vini,“ segir hann.
Undir lok grunnskóla fór að halla undan fæti án þess að Viktor geti sett fingur á það hvað hafi verið að hrjá hann almennilega.
„Ég byrjaði á því að stelast í vínskápinn hjá ömmu, eitthvað ógeðslega vont, brúnt áfengi og endaði uppi í rúmi þar sem allt hringsnerist en samt leið mér vel,“ segir hann.
Í framhaldsskóla tók við djamm, böll og síðan grasreykingar.
„Þegar ég horfi til baka hafði ég í raun aldrei stjórn á minni neyslu. Ég drakk meira eða notaði meira og lengur en náði að fela það vel í langan tíma.“
Viktor fór í fyrsta skipti inn á Vog þegar hann var nítján ára en var ekki tilbúinn til að hætta á þeim tíma. Eins og oft er með fólk þá var það eins konar pása fyrir hann.
Hann fór nokkrum sinnum á fundi en heyrði í raun ekki það sem var sagt þar.
„Minn botn var þegar ég sat með vini mínum, sem er ennþá úti að þjást, að skoða memories á Snapchat. Ég hugsaði með mér hvort ég ætlaði að vera á þessum sama stað eftir önnur fimm eða tíu ár. Eftir þetta pantaði ég í mína síðustu meðferð,“ segir hann.
„Ég er með fíknisjúkdóm en get ekki notað þá afsökun endalaust, ég þarf að taka ábyrgð á mínu lífi og gera það sem ég get til að halda honum niðri.“
