Seðlabankinn hækkar vexti og við erum óþyrmilega minnt á að við endum allaf á sama stað á Íslandi – með óheyrilegan fjármagnskostnað sem sligar bæði fólk og fyrirtæki.

En nú lifum við í alþjóðavæddu hagkerfi þar sem stóru fyrirtækin hafa mestallt sitt í erlendum gjaldmiðlum – það búa semsagt tvær þjóðir í landinu – og maður les líka að stór hluti íslenskra auðmanna velji að hafa búsetu erlendis.

Og svo eru það vaxtamunarviðskiptin, því verður ekki trúað að stjórnvöld falli í þá gryfju að leyfa fjármagni í leit að skjótri ávöxtun dælast inn í landið eins og var fyrir hrun. Slík spákaupmennska var eitt af því sem felldi íslenska hagkerfið 2008.

Allt ber þetta að sama brunni – íslensku krónunni. Hún er og verður uppspretta óstöðugleika, þótt gengishrap hennar hafi að sumu leyti verið gagnlegt til að ná Íslandi upp úr hruninu.

En hvað er þá til ráða? Íslendingar vilja ekki Evrópusambandið og evruna – og satt að segja er sá kostur ekki fýsilegur eins og stendur. Vangaveltur um norska krónu og kanadadollar voru aldrei nema della – og nú eru bæði Noregur og Kanada í vandræðum vegna þess að olíuverð hefur hríðlækkað.

En ríkisstjórn sem vill vera umbótasinnuð í alvöru, og vinna verk sem skipta máli, ætti að setja peningastefnuna í forgang. Ekki verður lengur búið við vaxtabrjálæðið á Íslandi. Við getum ekki leitt svona óstjórn yfir ungt fólk.