Hún er athyglisverð fréttin sem segir að vanta muni 2 milljónir heilbrigðisstarfsmanna í Evrópu eftir aðeins fimm ár. Þetta er haft eftir Önnu Björg Aradóttur, sérfræðingi hjá Landlæknisembættinu.

Fyrir þessu eru ýmsar ástæður væntanlega, þarna er nefnt að fólk sé núorðið tregara við að fara nám í læknis- eða hjúkrunarfræði. Starfinu fylgi mikið álag og einnig sé fæli frá hversu algengt sé að verða að heilbrigðisstarfsemenn séu sóttir til saka vegna meintra mistaka í starfi.

Í Bandaríkjunum er þetta eitt af því sem gerir heilbrigðisþjónustuna svo dýra, læknar senda sjúklinga til dæmis í alls kyns próf – sem mörg ættu að vera óþarfi – en þeir vilja vera vissir og geta útilokað möguleika sem aftur gætu orðið til þess að þeir lentu í dómsmáli.

Og svo er það náttúrlega flutningur heilbrigðisstarfsfólks frá svæðum þar sem kjörin eru slök til staða þar sem kaupið er hærra og lífsgæðin eru meiri. Í Grikklandi er brostinn á stórfelldur landflótti meðal lækna, og við höfum upplifað þetta hér á Íslandi – læknar og húkrunarfræðingar fara til Noregs.

Við erum samt ekki eina þjóðin sem það á við um – frá Svíþjóð hefur líka verið mikill flutningur heilbrigðisstarfsfólks yfir til Noregs.

Við erum semsagt ekki ein með þetta vandamál Íslendingar – þótt stundum mætti halda það af umræðunni. Við erum ekki eyland í þessu efni. Og það er víðar en hér að menn láta sér detta í hug að kalla til erlent heilbrigðisstarfsfólk – sem þá kemur væntanlega af svæðum þar sem kjörin eru lakari en hér.

Og svo koll af kolli. Og auðvitað má benda á að mikill fjöldi starfa á heilbrigðisstofnunum á Íslandi er þegar í höndum innflytjenda.

Heilbrigðismálin gætu orðið mál málanna í næstu Alþingiskosningum. Þorri þjóðarinnar virðist sammála um að þurfi að gera þar stórátak, en ríkisstjórnin, með sína aðhaldsstefnu, er furðu hikandi. Nú er farið að heyrast úr herbúðum Sjálfstæðisflokksins að lausnin á þessu sé einkavæðing, þingmaðurinn Sigríður Andersen beinlínis heldur því fram að uppsagnir og ónánægja hjúkrunarfræðinga sé „tækifæri“ til einkavæðingar. Varaþingmaðurinn Óli Björn Kárason skrifar að heilbrigðiskerfið verði stærsta kosningamálið 2017 og boðar aukið einkaframtak í heilbrigðiskerfinu og nefnir þar sérstaklega heilsugæsluna.

Vissulega er rétt hjá Óla að hún er í lamasessi, hefur verið illa vanrækt sem veldur vandkvæðum og kostnaði ofar í kerfinu þegar fólk fer að leita til spítala og sérfræðinga með kvilla sem ætti að vera hægt að leysa hjá heimilislæknum. En starf heimilislæknisins þykir ekki aðlaðandi í dag – og tugþúsundir landsmanna eru án slíkrar þjónustu sem eitt sinn þótti sjálfsögð.

Er einkarekstur lausn á því?