Þú þiggur boð í samkvæmi þrátt fyrir að þig langi miklu frekar til að sitja heima í sófanum og horfa á Netflix. Þú aflýsir því sem þú ætlaðir að gera að kvöldi til að geta farið í kveðjupartý vinnufélaga sem þú hefur bara hitt einu sinni.
Þrátt fyrir að þú hafi fengið nóg af samskiptum við aðra þennan daginn, þá getur þú ekki hafnað boði í partý. Þú segir sjálfkrafa „já“ án þess að hugsa nánar út í þetta. Innst inni veistu að þú munt sjá eftir þessu en orðið „nei“ er bara ekki í orðaforða þínum. Það hljómar næstum því virðingarlaus þegar þú segir þetta orð.
Þú finnur kannski einhverja lélega afsökun eins og að kötturinn þinn sé veikur eða að mamma þín hafi komið óvænt í heimsókn. Þú þjáist af „já“-heilkenninu, öðru nafni Abilene-þversögninni. Sem betur fer er þetta ekki smitandi.
Claire Petin, sálfræðingur, útskýrði þversögnina á eftirfarandi hátt í myndbandi á Instagram: „Aðstæður, þar sem hópur tekur ákvörðun, sem enginn vill en allir samþykkja til að viðhalda félagslegum friði og/eða af því að þeir halda að það séu bara þeir sem hugsa öðruvísi. Þess vegna greiða þeir atkvæði með því sem þeir telja vera meirihlutann.“
Sem dæmi má taka að þig langar alls ekki að endurtaka vandræðalegan leynivinaleik í vinnunni en þú segir „já“ eins og allir hinir til að viðhalda samheldninni í hópnum. Þú kýst að segja „já“, þrátt fyrir að það pirri þig, frekar en að vera svarti sauðurinn í hópnum.
Þeir sem segja „já“ þegar þeir vilja frekar segja „nei“ gera það ekki bara til að passa inn í aðstæðurnar sem þeir eru í og til að viðhalda góðu orðspori. Þetta er einnig merki um skort á sjálfstrausti, óskina um að vilja líta vel út til að bæta upp fyrir lítið sjálfsálit og til að róa þig sjálfan. Þú ert það sem er oft kallað „people pleaser“, manneskja sem leitar stöðugt að viðurkenningu annarra. Þetta getur verið afleiðing af óöryggi, miklum ótta við að verða yfirgefin eða átt rætur að rekja til ástlausrar æsku.
