Sex ár eru síðan Spectre var sýnd og því löngu kominn tími á nýja Bondmynd. Það gekk þó ekki áfallalaust að gera nýju myndina. Fjölda handrita frá þekktum handritshöfundum var hafnað af framleiðendum hennar. En að lokum tókst að setja saman handrit sem féll vel að hugmyndum Michael G. Wilson og Barbara Broccoli, framleiðenda myndarinnar, um hvernig hún ætti að vera. Cary Fukunaga var fenginn til að leikstýra og er óhætt að segja að honum hafi tekist vel upp.
Eins og í öllum Bondmyndum er mikill hasar allt frá upphafi til enda en No Time To Die sker sig þó úr að því leytinu að segja má að sagan fylli meira en oft áður, það er að segja sagan víkur ekki fyrir hasarnum og fær sitt rými.
Craig er í toppformi í kveðjumynd sinni en langt er síðan hann lýsti því yfir að myndin yrði hans síðasta í hlutverki James Bond. Sá er þetta ritar hefur lengi haft miklar mætur á Craig í hlutverki Bond og frammistaða hans í nýju myndinni dregur ekki úr þeirri skoðun. Hann er einfaldlega besti Bondinn frá upphafi og það með fullri virðingu fyrir öllum forverum hans.
Eins og alltaf þarf Bond að takast á við illmenni, hlaupa, skjóta, drepa mann og annan og svo framvegis og auðvitað tryggja heimsfrið um leið. En í No Time To Die fær saga hans sjálfs, sem persónu, að njóta sín betur en í fyrri myndum um kappann, tilfinningar hans og veikleikar fá gott rými. Söguþráðurinn verður ekki rakinn nánar hér, sjón er sögu ríkari.
Í stuttu máli sagt er No Time To Die besta Bondmyndin að mati undirritaðs og Craig besti Bondinn. Myndin er viðeigandi kveðja Craig í hlutverki Bond og nú er bara að bíða í ofvæni eftir næstu mynd til að sjá hvernig haldið verður á spöðunum.
Ef gefa á myndinni stjörnur þá fær hún auðvitað fullt hús: 5 STJÖRNUR.
