Orðið á götunni er að líf sé heldur betur farið að færast í borgarstjórnarkosningarnar með tilkomu Vigdísar Hauksdóttur á vígvöllinn. Sjálf segist hún hafa saknað stjórnmálanna og stefnir á að ná inn fjórum fulltrúm fyrir Miðflokkinn. Það hlýtur að teljast metnaðarfullt markmið, ekki síst þar sem flokkurinn mældist með 1,1% fylgi í borginni daginn áður en tilkynnt var um framboð Vigdísar. Það þarf ekki talnaglöggan mann til að sjá að slíkt fylgi fleytir mönnum ekki langt.

Vigdís Hauksdóttir hefur alltaf verið umdeildur stjórnmálamaður sem hikar ekki við að segja sínar skoðanir á mönnum og málefnum. Hún á sinn trausta fylgjendahóp í borginni, en orðið á götunni er að hann sé ekki stór og dugi skammt í harðri kosningabaráttu þar sem hún þarf að kljást við tvo stóra turna, sem eru Dagur B Eggertsson og Eyþór Arnalds. Andstæðingar Vigdísar hafa gjarnan haft hátt á samfélagsmiðlum þar sem hún hefur gjarnan verið hædd fyrir klaufalegt orðfæri. Hver man ekki eftir „að kasta grjóti úr steinhúsi,“ eða „að stinga höfðinu í steininn,“ svo fátt eitt sé nefnt.

Staðreyndin með Vigdísi er að annað hvort líkar fólki mjög vel við hana eða beinlínis hatar hana. Hún er ekki stjórnmálamaður sem læðist með veggjum. Hún hefur mátt sæta harðari gagnrýni en flestir aðrir frá pólitískum andstæðingum og það verður eflaust stutt í þá gagnrýni núna. Hún hefur einstakt lag á að valda pólitísku ójafnvægi hjá mörgum.

Orðið á götunni er að menn ættu ekki að vanmeta Vigdísi Hauksdóttur og hverju hún getur áorkað. Þó að menn brosi út í annað þá mun hún klárlega hrista upp í annars litlausri kosningabaráttu

Kannski er rétt að spyrja að leikslokum.