Björn Bjarnason svarar mér á síðu sinni. Smávegis er við það að athuga.
Ég tala um „rýtingsstungu-goðsögn“. Björn túlkar það þannig að ég sé að draga Hitler inn í umræðuna.
Það er ekki alveg nákvæmt. Rýtingsstungu-goðsögnin varð til strax í lok fyrra stríðs, löngu áður en nokkur hafði heyrt um Hitler.
Þetta er reyndar algeng líking.
Fjallar um að þeir sem bregðast eða svíkja reyni að koma sökinni á þá sem þurfa að standa í erfiðum hreingerningum eftir þá.
Í Þýskalandi voru það hernaðarsinnar sem drógu þjóðina út í blóðugt stríð sem þeir töpuðu. Þegar stríðinu lauk kenndu þeir svo sósíaldemókrötum sem þurftu að hreinsa til og semja við sigurvegarana eftir að allt var hunið.
Í öðru lagi reynir Björn að þræta fyrir hraklega frammistöðu ríkisstjórnarinnar og dómsmálaráðuneytisins þegar kom að því að rannsaka hrunið og aðdraganda þess. Kannski er þetta ekki furða, og kannski ekki við Björn að sakast, því ríkisstjórnin sem hann sat í reyndi að trúa því í lengstu lög að hrunið hefði ekki verið annað en óheppni.
Aðrir sáu undireins að það var ekki nóg að setja tvo gamla embættismenn á vettvang til að athuga hvort væri „grunur“ um refsivert athæfi (báða vanhæfa vegna fjölskyldutengsla, sem Björn var hugsanlega að nokkru leyti líka) eða stofna embætti nýs saksóknara með algjörlega óreyndum manni á þessu sviði brota – og ætla embættinu 50 milljónir í fjárveitingar.
Jú, hann gat fengið meira, sagði Björn við mig í viðtali í vetur. En þá varð hann að koma og biðja. Það verður seint talin góð aðstaða.
Vandi Björns Bjarnasonar þegar hann talar um hrunið er að hann var ráðherra nánast samfleytt í gegnum tíma einkavæðingarinnar og fram yfir hrun. Ríkisstjórnir sem hann sat í bera ábyrgð á þessu öllu. Á tíma þessara ríkisstjórna voru bankar einkavæddir í hendur vildarvina sem reyndust fullkomlega óhæfir eigendur, eftirlitsstofnanir voru mjög veikar og yfirleitt gætt þess að ráða nógu þæga flokksmenn í allar stöður – þetta endaði með því að kerfið hrundi með skelfilegum afleiðingum fyrir þjóðina.
Það er einfaldlega staðreynd og kemur hlutdrægni eða óhlutdrægni ekki nokkurn skapaðan hlut við.
Joly talar um klíkuskapinn sem einkenndi stjórnarfarið:
„Sú stjórn sem sat þegar bankahrunið varð neyddist raunar til að segja af sér, enda hafði almenningur risið upp og mótmælt þeim hagsmunaárekstrum og klíkuskap í stjórnkerfinu sem eru undirrót allra ófara þeirra.”
Björn kallar það dylgjur þegar ég segi að hann og hans menn hafi ekki fagnað aðkomu Evu Joly. En finna menn einhver orð á vefsíðu hans – sem hann uppfærir daglega – eða á vefnum AMX sem benda til annars?
