Lesandi síðunnar sendi þetta bréf:

— — —

Ég hef verið að lesa mig í gegnum þessa ágætu Kaupþings glærusýningu.

Ef ég veit rétt þá er það skýrt í lögum um fjármálafyrirtæki að þau mega ekki hafa veð í hlutabréfum í sjálfu sér nema að andvirði 10% heildarhlutafjárs bankans.
Það þýðir með öðrum orðum að Kaupþing má ekki hafa veð í sjálfu sér nema að andvirði 10% af heildarhlutafénu.

Mjög fljótlega í umræðunni um öll lán Kaupþings til starfsmanna og annarra þá fékk ég út með mjög einföldum hugareikningi að þeir hafi lánað gegn veði í sjálfu sér fyrir töluvert hærra prósentuhlutfall en sem nemur þessu 10%.  Á amx.is kemur í kvöld fram að Ólafur Ólafsson hafi fengið lánað gegn 9% hlut sínum í bankanum (sem hann setti að veði).  Það er víða annars staðar hægt að finna í þessum glærum að menn hafi fengið lánað gegn eign sinni í bankanum sjálfum.

Starfsmenn Kaupþings áttu að hafa fengið lánað um 50-60 milljarða hjá Kaupþingi til að kaupa í bankanum sjálfum.  EInu veðin voru bréfin sjálf í BANKANUM SJÁLFUM.

Svona má lengi telja.

Það er mjög líklegt að Kaupþing hafi lánað mjög háar fjárhæðir og tekið veð í bréfum í sjálfu sér fyrir mun hærra hlutfall en þessi 10%.

Segjum að þetta hafi verið 15%.

Þá er staðan einfaldlega þessi:   Banki lánar fé.  Tekur veð í bréfum í sjálfu sér, samtals ca 15% af heildarhlutafé bankans.  Bankinn fer á hausinn.  Menn greiða ekki lánin.  Bankinn ætlar að ganga að veðum …. Úpps ekki hægt.

Í bókhaldi myndi maður halda að menn þyrftu að draga slíka lánastarfsemi frá eiginfjárgrunni bankans.