Það er greinilegt að í gangi er mikil og skipulögð fjölmiðlaherferð fyrrum útrásarvíkinga – og hefur að þungamiðju fjölmiðla 365 sem eru í eigu eins helsta útrásarvíkingsins.

Í þessu tilviki er best að láta réttararkerfið starfa í friði. Það virðist hafa staðið sig vel í þessum málum. Rauði þráðurinn er að ekki sé í lagi að stunda blekkingar á markaði. Ekkert getur réttlætt slíkt, ekki einu sinni þótt verið sé að reyna að bjarga fallandi bönkum. Markaðir geta ekki starfað ef slíkt háttarlag er látið óátalið – þá er eins hægt að loka. Þetta gengur gegn grundvallaratriðum í samfélagsgerð okkar.

Dómar hafa verið ítarlegir og vel ígrundaðir. Fremsti viðskiptablaðamaður þjóðarinnar, Þórður Snær Júlíusson, lýsir því ágætlega í þessu viðtali um al Thani dóminn í Kastljósi.

Það er heldur ekki hægt að segja að þarna séu glæpir án fórnarlamba, eins og stundum er haldið fram. Blekkingum var beitt til að halda uppi hlutabréfaverði og bæta markaðsstöðu, þegar spilaborgin gaf sig fór hlutabréfamarkaður á stuttum tíma úr rúmlega 9000 í 300. Gleymum því ekki að það var ekki einungis bankakerfið sem hrundi, heldur líka sparisjóðir út um allt land, fyrirtæki og fyrirtækjasamsteypur. Fjöldi manns tapaði peningum, sumir aleigunni.

Þetta er ekki léttvægt, en maður veltir því fyrir sér hvort útrásarvíkingar, lögfræðingar og fjölmiðlaráðgjafar þeirra hafi vanmetið stöðuna. Aðferðin var frá fyrsta degi að koma fram af ítrustu hörku, neita allri ábyrgð, þræta um hvert smáatriði, virka hneykslaðir. Þeir voru líka orðnir vanir því á árunum fyrir hrun að ráða lögum og lofum, koma fram af miklum þótta, og bregðast ókvæða við allri gagnrýni.

En kannski var þetta ekki góð aðferð þegar allt var hrunið og blasti við að í gangi hafði verið mikill blekkingaleikur. Þá hefði kannski verið tími til að sýna aðeins meiri auðmýkt, gangast við ábyrgð, sýna samstarfsvilja. Slíkt hefði komið betur út.

Maður á ekki að hlakka yfir því að fólk fer í fangelsi, og oft vekur það hjá manni samúð og depurð að sjá menn fara þá leið. Í mörgum tilvikum væri sjálfsagt einhvers konar samfélagsvinna heppilegri. En það er samt þannig í réttarríki að menn þurfa að standa skil gjörða sinna.