Ég var ekki nema 14 ára þegar ég eignaðist fyrsta kærastann minn, mér fannst þetta allt voða spennandi en alveg svakalega stressandi líka. Það má segja að þáverandi vinkona mín hafi ýtt mér að honum, hann var nefnilega frændi hennar og hún vildi endilega að við yrðum saman. Hann bjó fyrir sunnan og ég fyrir norðan svo við hittumst auðvitað ekki oft. En það var sennilega, ef mig minnir rétt, í annað eða þriðja skiptið sem við hittumst þegar hann byrjaði á að snerta mig á allskonar stöðum sem mér fannst óþægilegt og fljótlega fór hann að fara inn á mig. Hann fór að gera þetta oftar og oftar og stundum oft á dag svo ég meiddi mig alveg rosalega mikið og var aum marga daga eftir. Ég þóttist alltaf fá fullnæginu svo hann myndi hætta því ég þorði alls ekki að biðja hann að hætta.
Hann byrjaði strax að biðja mig um að sofa hjá sér og ég sagði alltaf nei, þá varð hann fúll við mig og fannst ég asnaleg að vilja ekki sofa hjá honum vegna þess að kærusturnar hjá vinum hans voru allar búnar að því og hann lét mér líða illa með það. Það var heima hjá honum þegar ég gafst upp og leyfði honum að sofa hjá mér, eða réttara sagt, nauðga mér. Ég hætti fljótlega með honum eftir þetta og lagðist í mikið þunglyndi því hann var mér mjög reiður að hafa hætt með sér. Ég veit ekki hvað kom yfir mig þegar mér datt í hug að þetta hafi bara allt verið eðlilegt og vildi endilega vera kærasta hans á ný. Hann tók því að sjálfsögðu og hélt áfram að vera eins og hann var…ég sökk dýpra og dýpra en áttaði mig eiginlega ekki afhverju. Það var ekki fyrr en hàlfu ári seinna sem ég fékk sálfræðiaðstoð og ákveð þá að hætta aftur með honum. Ég fór aðeins að skilja að þetta væri ekki alveg eðlilegt en samt ekki nóg. Lífið hélt áfram hjá mér og ég reyndi að hugsa ekki út í þetta.
Í fyrra sat ég út í bíl og var að horfa á myndband sem tengdist #þöggun átakinu og þar var maður sem sagði „Já eftir síendurtekið nei, er ekki það sama og samþykki.“ Og þá áttaði ég mig á því….hann var að beita mig kynferðislegu ofbeldi og ég brotnaði öll saman aftur og vissi ekkert hvað ég ætti að gera.
Ég held að hann átti sig ekki á því hvað hann gerði mér og hverskonar maður hann er. Ég átti svakalega erfitt með að hleypa einhverjum að mér eftir þetta, ég gat ekki hugsað mér kynlíf…það einfaldlega hræddi mig því það sem hann gerði mér var það eina kynferðislega sem ég þekkti. Ég hef það ágætt í dag en þjáist þó af mikilli kvíðaröskun og fæ miklar skapsveiflur reglulega. En ég er að jafna mig og styrkjast á hverjum degi.
