Réttur konu til atvinnuleysisbóta var felldur niður í tvo mánuði því hún neitaði að taka starfi í Garðabæ. Þetta kemur fram í úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála sem féll í nóvember en var birtur í gær.
Konunni fannst ósanngjarnt að hún hefði verið beitt viðurlögum enda hafði hún tekið fram í viðtali við starfsmann Vinnumálastofnunar að hún ætti ekki bíl og gæti því ekki ferðast til Garðabæjar. Hafi hún sérstaklega beðið stofnunina um að senda ekki ferilskrá sína á það svæði. Eins hafði hún á sama fundi óskað eftir því að vera flutt til Virk vegna þunglyndis, en hún byrjaði hjá Virk nokkrum dögum eftir að henni var gert að sæta tveggja mánaða biðtíma fyrir að þiggja ekki starfið í Garðabæ.
Freistaði konan þess að fá biðtímanum hnekkt hjá úrskurðarnefndinni og vísaði til þess að það væri um fimmtán mínútna gangur fyrir hana að næstu strætóstoppstöð, sem sé langt frá öllum öðrum samgöngumiðstöðvum. Strætó sé alræmdur fyrir að vera seinn eða koma ekki yfir skóla- og vetrartímann. Vísaði konan til þess að hún búi nánast í Mosfellsbæ, en samkvæmt svari Vinnumálastofnunar býr hún í Grafarvogi. Konan sagði að til að komast til Garðabæjar þyrfti hún fyrst að taka strætó í Skeifuna. Þar þyrfti hún að fara yfir götu til að skipta um vagn sem sé þá nýfarinn og næsti vagn kemur ekki fyrr en hálftíma síðar. Þyrfti hún að skipta tvisvar til þrisvar um vagn á leið sinni til Garðabæjar. Hún hafi áður reynt að vinna í Garðabæ en þá hafi hún misst úr vinnustundir vegna samgönguerfiðleika. Hún geti ekki tryggt að vera komin til vinnu klukkan átta á hverjum degi.
Hvað biðtímann varðaði taldi hún það vera dauðadóm að þurfa að sæta slíku enda sé hún einstæð með ekkert stuðningsnet. Hún þurfi að standa straum af bæði sköttum og meðlagi og auk þess sé dóttir hennar að byrja í skóla og því fylgi aukin útgjöld. Hún óskaði eftir skilningi og aðstoð og sagðist ekki eiga fyrir mat eftir að hafa greitt húsaleigu.
Vinnumálastofnun tók fram að konunni hafi verið miðlað í starf við almenn þrif á heimilum og í fyrirtækjum, en barst svo tilkynning um að konan hefði hafnað vinnutilboðinu. Vísaði stofnunin til þess að tilgangur atvinnuleysisbóta sé að tryggja þeim sem misst hafa störf tímabundna fjárhagsaðstoð á meðan þeir leita að nýju starfi. Ríkar kröfur séu gerðar til þeirra sem hafna starfi án gildra ástæðna enda eigi almennt ekki að þiggja atvinnuleysisbætur í stað þess að gegna launuðu starfi. Stofnunin féllst ekki á það að atvinnuleitendur geti takmarkað atvinnuleit við vinnustaði í nánasta umhverfi við heimili viðkomandi.
„Vinnumálastofnun hafni alfarið þeim skýringum að almenningssamgöngur hamli því að einstaklingur sem búi í Grafarvogi geti sinnt starfi hjá fyrirtæki sem er með starfsstöð í Garðabæ. Ekki sé óvanalegt að fólk starfi í einu sveitarfélagi og búi í öðru.“
Á vefsíðu Strætó megi sjá að konan hefði vel getað komist til vinnu í Garðabæ klukkan átta á morgnana á virkum dögum.
Úrskurðarnefndin tók undir með Vinnumálastofnun og tók fram að atvinnuleitandi þurfi að vera reiðubúinn að taka hverju því starfi sem greitt er fyrir. Biðtíminn var því látinn standa.
