Ekki virðast allir sáttir við það hvernig Erlingur Jóhannsson, prófessor í íþrótta- og heilsufræði ræddi uppsetningu Norðmanna og Íslendinga á íþróttastarfi í Morgunútvarpinu á Rás 2 í gær.
„Íslenska módelið í stuttu máli er alltof keppnismiðað,“ sagði Erlingur og gagnrýndi það hvernig Íslendingar stilla upp íþróttastarfi sínu.
„Við erum að setja krakkana í A, B og C-lið þegar þau eru 8-9 ára. Við erum að fara inn með sérhæfingu og skiptingu í lið alltof snemma. Og láta þau keppa á mótum alltof snemma. Fjáröflun íþróttafélaganna byggist á því að láta krakkana keppa mjög ung, þetta er fáránleg nálgun,“ sagði Erlingur einnig.
Sigurður Ragnar Eyjólfsson, fyrrum landsliðsþjálfari kvenna í knattspyrnu og þjálfari NSÍ Runavík í Færeyjum í dag tekur ekki undir þessi orð Erlings. „Ég ætla að ganga lengra og segja að það sé fáránleg nálgun að segja að það sé fáránleg nálgun í íslensku íþróttastarfi. Sérstaklega í fótbolta, get minna sagt um aðrar greinar. Ísland hefur nefnilega náð fáránlega miklum árangri í knattspyrnu, íslenskir leikmenn hafa unnið Meistaradeild Evrópu með bestu félagsliðum í heimi (Eiður Smári og Sara Björk) kvennalandsliðið komist á öll stórmót síðan 2009, karlalandsliðið hefur komist á bæði HM og EM, bæði liðin hafa unnið fjölmörg landslið sem eru á meðal bestu þjóða í heimi. Mig rámar í þegar við t.d. slógum út England karlamegin, man einhver eftir því? Vakti heimsathygli. A-landsliðin okkar voru um tíma í 18.sæti heimslista FIFA karlamegin og 13.sæti kvennamegin,“ skrifar Sigurður í löngu í máli á Facebook.
Sigurður telur svo upp þá atvinnumenn sem Ísland á í dag. „Við eigum sennilega 100 atvinnumenn í fótbolta erlendis. Við eigum líka ungan leikmann sem er að raða inn mörkum í Meistaradeildinni og setti þar met svo eitthvað erum við að gera rétt í barna og unglingaþjálfuninni. Íslensk félög seldu 58 unga leikmenn í atvinnumennsku bara á árunum 2020-2023 fyrir 1 milljarð króna. Klúbbarnir okkar eru stærri en nokkru sinni fyrr og öflugri í Evrópukeppni en nokkru sinni fyrr og standa betur fjárhagslega en nokkru sinni fyrr með betri íþróttaaðstöðu en nokkru sinni fyrr og selja endalaust af leikmönnum út og eru að græða hundruði milljóna af sölu 2 þegar þeir eru áframseldir (ég spilaði minn fótbolta á mölinni út í KR). Þjálfaramenntunnin okkar er í fremstu röð og öfundsverð af öðrum þjóðum sem margar eru með foreldra að þjálfa sem eru ekki með þjálfaramenntun.“
Hann útskýrir svo frá sínu sjónarhorni hvers vegna getuskipting á sér stað. „Við höfum getuskiptingu því við viljum ekki að leikir endi 10-0 eða 15-0, við viljum að börn leiki með og á móti jafningjum. Góðir leikmenn geta þróast alls staðar, sammála því. Við höfum hámarkað þann litla fjölda iðkenda sem við höfum með þessum aðferðum og ítrekað hef ég verið beðinn um að halda fyrirlestra erlendis um hvernig í ósköpunum við höfum farið af þessu sem fótboltaþjóð. Nú síðast fyrir viku síðan. Skyldi árangur Noregs í fótbolta (við höfum unnið landsliðin þeirra í fótbolta ítrekað og reyndar líka í handbolta og körfubolta) kannski frekar koma útaf því að þeir eru ein ríkasta þjóð í heimi, eru með margfalt stærri fótboltaklúbba en við, með stærra þjálfarateymi, sjúkrateymi, aðstöðu, atvinnumennsku í deildinni sinni sem við erum ekki með eða jafnvel 2 efstu deildunum, margfalt fleiri klúbba og iðkendur en við, varaliðsfótbolta í deildakeppni o.s.frv.? Keppum við of mikið í knattspyrnu barna? Góð spurning, veit það ekki, höfum við gert rannsókn á því eða er það tilfinning? Í Noregi búa 5.6 milljónir manna, við erum rétt undir 400.000 manns. En ég fíla að við séum alltaf með metnað til að verða betri en þessar stærri og fjölmennari þjóðir, náum við því alltaf – nei en stundum já! Er fáránleg nálgun í íslensku íþróttastarfi – NEI! Langt því frá, a.m.k. ekki í uppbyggingu knattspyrnunnar í landinu. Við eigum ekki að kópera kerfi Noregs frekar en að kópera kerfi Brasilíu sem eru betri í fótbolta en Noregur. Við eigum að hafa kerfi sem hentar okkar aðstæðum, fólksfjölda, fjármagni, strategíu o.s.frv. og það höfum við gert og eigum áfram að reyna að gera ennþá betur,“ segir Sigurður.
Ljóst er að margir eru sammála Sigurði og botna ekkert í því sem Erling segir. „Vá hvað ég er sammála þér. Mér fannst þetta galið viðtal. Erum frekar að gera ótrúlega vel miðað við fólksfjölda og fjármagn. Ungt barn á Akureyri getur valið úr yfir 40 íþróttagreinum til þess að æfa. Ég fer mikið erlendis og er ég ræði við kollega mína þar og segi þeim að ég komi frá 20.000 manna samfélagi þar sem eru um 20 íþróttafélög og hægt að velja yfir 40 íþróttagreinar til að æfa eiga þeir ekki til orð. Finnst model þar sem foreldrar, frænkur og eða frændur stýra æfingum skref aftur á bak en ekki áfram,“ skrifar Sævar Pétursson framkvæmdarstjóri KA.
Jörundur Áki Sveinsson, yfirmaður knattspyrnumála hjá KSÍ er á sama blaði. „Það er svo margt í þessu viðtali sem er svo illa ígrundað (er að passa mig). Það er horft til okkar, m.a. frá Noregi, hvað við erum að gera svona vel hér á landi. Fræðsamfélagið er svo oft ekki í tengingu við það sem er raunverulega að gerast innan félaganna. Nú er ég ekki að segja að kerfið okkar sé fullkomið, svigrúm til bætinga er til staðar. En að halda því fram að við ættum að taka upp norska kerfið, er mikil einföldun. Langar að segja svo margt en held að ég sleppi því,“ skrifar Jörundur.
