Franski kvikmyndagerðarmaðurinn Sikou Niakaté hefur vakið mikla athygli fyrir nýja heimildamynd þar sem hann segir frá því hvers vegna hann lagði draum sinn um að verða atvinnumaður í knattspyrnu á hilluna. Ástæðan tengdist ekki hæfileikum eða meiðslum heldur djúpstæðu óöryggi um eigin líkama. Hann taldi sig vera með of lítið typpi og vildi ekki vera í búningsklefa.

Niakaté, 34 ára, ólst upp í París og lék fótbolta nánast daglega sem barn. Hann heillaðist af Manchester United á tíma Sir Alex Ferguson og dreymdi um að spila í rauðu treyjunni frægu. „Sem barn vildi ég bara eitt: að verða fótboltamaður. Mig dreymdi um Manchester United, rauðu treyjuna, númer 7, David Beckham og Patrice Evra. Ég gaf allt í þetta,“ sagði hann í viðtali við L’Equipe.

Hann lýsir sér sem efnilegum leikmanni á yngri árum. „Ég var góður. Frábær meira að segja. Ég var miðjumaður, stundum í tíunni. Ég var mjög hávaxinn og tæknilega sterkur, sem er sjaldgæft fyrir hávaxna leikmenn.“ Hann segir suma hafa líkt sér við Yaya Touré.

Hann rifjar upp atvik úr æsku. „Einu sinni var ég að fara í sturtu á meðan systir mín var að þrífa baðherbergið. Við rifumst og hún sagði hlæjandi: ‘með svona lítið typpi.’ Þegar hún sagði þetta stungu orðin mig í gegn. Ég hélt að ég væri ekki eðlilegur og að ég þyrfti að fela líkama minn.“

Seinna kom annað atvik eftir fótboltaleik. „Vinur minn sýndi mér sinn lim, bara í gríni, og bað mig að sýna minn. Hann var stærri og ég vildi það ekki. Hann þrýsti á mig. Ég átti engan kost. Hann horfði og sprakk svo úr hlátri: ‘þú ert með svo lítið.’ Ég var að drepast að innan.“

Í heimildamyndinni Dans le noir, les hommes pleurent („Í myrkrinu gráta menn“) ræðir hann um karlmennsku og líkamsímynd. Hann segir viðbrögðin hafa sýnt sér að margir upplifi svipaða vanlíðan. „Ég áttaði mig á að þetta snertir ótrúlega marga. Þetta er kallað búningsklefaheilkenni,“ segir hann.

Niakaté viðurkennir að þetta hafi haft mikil áhrif á sjálfsmynd hans. „Ég hélt lengi að ég hefði tapað í erfðalottóinu og að ég væri að bregðast sem karlmaður.“ Með tímanum hafi hann þó áttað sig á að óöryggið væri að miklu leyti í hans eigin huga.

Í dag nýtir hann reynslu sína í kvikmyndagerð og vill opna umræðu um viðkvæm málefni. Hann telur að með meiri sjálfstrausti á yngri árum hefði ferillinn í fótbolta getað orðið allt annar. Saga hans sýnir að andlegir þættir geta haft jafn mikil áhrif á íþróttaferil og hæfileikar á vellinum.