Úrskurðarnefnd í vátryggingamálum hefur komist að þeirri niðurstöðu að ökumaður sem slasaðist alvarlega í árekstri á Holtavörðuheiði eigi ekki rétt á miskabótum úr ábyrgðartryggingu ökumannsins sem hann lenti í árekstri við. Óumdeilt var þó að síðarnefndi ökumaðurinn átti alla sök á árekstrinum þegar hann ók yfir á rangan vegarhelming.
Áreksturinn varð í júlí 2024. Ökumaðurinn sem slasaðist krafðist bótanna á grundvelli þess að líkamstjón hans mætti rekja beint til stórfellds gáleysis hins ökumannsins. Vísaði hinn slasaði til lögregluskýrslu og þess að hætta sem hafi skapast af háttsemi hins ökumannsins nægði ein og sér til þess að flokka bæri háttsemina sem stórfellt gáleysi auk þess sem hann hafi ekið yfir leyfðum hámarkshraða og því mun hraðar en aðstæður leyfðu. Hinn slasaði ökumaður neitaði því að fyrir áreksturinn hafi hann ekið nálægt miðlínu og sagðist hafa ekið á löglegum hraða. Taldi hann háttsemi hins ökumannsins fela í sér margvísleg brot á umferðarlögum.
Tryggingafélag ökumannsins sem varð valdur að slysinu neitaði hins vegar að greiða miskabætur úr ábyrgðartryggingu hans. Sagði tryggingafélagið að sú staðreynd að ökumaðurinn hafi ekið yfir á rangan vegarhelming í aðdraganda árekstursins fæli ekki sjálfkrafa í sér stórfellt gáleysi hans. Færði félagið síðan ítarleg rök fyrir því að ekkert í gögnum málsins benti til þess að ökumaðurinn hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi í umrætt sinn. Því væri ekki miskabótaréttur til staðar. Ökumaðurinn sem slasaðist tók undir það með tryggingafélaginu að gögn málsins um tildrög og aðdraganda slyssins væru af skornum skammti en taldi þau engu að síður duga svo hægt væri að álykta að slysið yrði rakið til stórfellds gáleysis hins ökumannsins.
Í niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum segir að samkvæmt skaðabótalögum sé heimilt að láta þann sem af stórfelldu gáleysi eða ásetningi valdi líkamstjóni greiða miskabætur. Svo krafa ökumannsins sem slasaðist verði tekin til greina þurfi háttsemi hins ökumannsins því að fela í sér veruleg frávik frá því sem eðlilegt megi teljast. Vitnar nefndin í dóm Hæstaréttar frá 2016 þar sem segir að stórfellt gáleysi sé meira en hið almenna. Nefndin segir það á ábyrgð ökumannsins sem slasaðist að sanna að háttsemi hins ökumannsins hafi falið í sér stórfellt gáleysi.
Nefndin segir gögn málsins virðast benda til þess að þegar slysið varð hafi umferðarhraði í báðar áttir verið nálægt leyfilegum hámarkshraða. Hins vegar meti hún það svo að ekki liggi fyrir upplýsingar sem dugi til þess að hægt sé að leggja til grundvallar að ökumaðurinn sem ók yfir á rangan vegarhelming hafi í umrætt sinn ekið yfir leyfilegum hámarkshraða. Þá sé heldur ekkert sem bendi til þess að ökumaðurinn hafi verið undir áhrifum áfengis eða fíkniefna. Vitnar nefndiní lögregluskýrslu þar sem kom meðal annars fram að þegar áreksturinn varð hafi akstursskilyrði verið góð en þungskýjað og vindur 14 metrar á sekúndu.
Nefndin telur ekki liggja fyrir gögn sem sýni að ökumaðurinn sem varð valdur að slysinu hafi verið í slíku líkamlegu ástandi að hann væri, eða mátt vita að hann væri, ófær um akstur. Ökumaðurinn sem slasaðist hafi ekki sýnt fram á að hinn ökumaðurinn hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi.
Ökumanninum sem slasaðist alvarlega var því neitað um miskabætur úr ábyrgðartryggingu ökumannsins sem ók yfir á rangan vegarhelming.
