Orðið vergirni er eitt af þessum orðum sem við notum heldur lítið í dag enda á það illa við nú á 21. öldinni þegar unnið er að almennu frelsi kvenna, þá ekki síst kynfrelsi.
Að lýsa karlmanni sem vergjörnum tíðkast reyndar ekkki nema þeir séu hommar enda orðið „ver“ gamalt íslenskt orð yfir karlmann, s.b.r. „veröld“. Þeir eru hins vegar kvensamir, flagarar, léttúðugir stelpusnatar og pilsaveiðarar svo fátt eitt sé nefnt og um þá getur þú lesið HÉR.
Vergjarnar konur eru þær sem hafa svo gaman af kynlífi að það þykir vel fram úr hófi. Orðið hefur neikvæða merkingu eins og flest þau orð sem lýsa slíkum konum.
Dæmigerð vergjörn kona var oft á tíðum einhvers konar skessa í hugum almennings hér áður fyrr.
Í þjóðsögum okkar eru margar sögur af vergjörnum skessum sem stela saklausum körlum, drösla þeim upp í helli og murka þar hálfpartinn úr þeim líftóruna með vergirni sinni. Ein sú frægasta hét Kráka og bjó í Bláfelli en svo er henni lýst í Þjóðsögum Jóns Árnasonar.
„… Kráka var hinn mesti meinvættur og lagðist hún tíðum á fé Mývetninga og gjörði þeim hinn mesta skaða í fjárupptektum og manndrápum. Kráka var vergjörn mjög og kunni illa einlífi; var það ekki ósjaldan að hún tók menn úr byggð og hafði hjá sér, en það vóru fæstir sem vildu þýðast hana, heldur annaðhvert struku á burt eður réðu sér bana …“ sem sagt, ekkert sérstaklega notaleg týpa.
Öllu hressari voru hugarfóstur þeirra Halla og Ladda. Tvær úr Tungunum. Þær voru …
… útvaxnar á ýmsum stöðum
rauðbirknar og freknóttar
klofnar upp að herðablöðum,
kafloðnar og kiðfættar.
Nærsýnar og naflaslitnar
nefbrotnar í keng.
Vergjarnar og veðurbitnar
valkyrjur í spreng.
Brókarsótt
vergirni, karlsemi, ástleitni, gredda, vífni, bósafrygð, manngirni
