Hinn 56 ára gamli Breti, Amanda Wixon, hefur verið dæmd í 13 ára fangelsi eftir að hún hneppti unglingsstúlku í þrældóm á heimili sínu og lét hana ganga í gegnum hreint helvíti næstu 25 árin.
Þolandi Amöndu hefur ekki verið nafngreind en hún er í dag á fimmtugsaldri. Hún flutti inn til Amöndu og barna hennar 10 árið 1995. Hún glímir við greindarskerðingu og ætlaði að dvelja hjá Amöndu á heimili hennar í bænum Tawkesbury, í norðurhluta Gloucestershire á Englandi, yfir helgi eftir að hafa lent í deilum við fjölskyldu sína. Amanda leyfði henni þó ekki að fara að helginni liðinni heldur hélt henni fanginni allt til ársins 2021 þegar henni var bjargað.
Málið þykir ævintýralega hrollvekjandi. Þolandinn var beittur gífurlegu harðræði. Til dæmis var hún reglulega lamin með kústskafti, uppþvottalegi var hellt ofan í háls hennar, klóri skvett framan í hana og auk þess var hún ítrekað snoðuð gegn hennar vilja.
„Í 25 ár lifði ég við ótta, stjórnlyndi og ofbeldi. Komið var fram við mig líkt og líf mitt, frelsi og rödd mín hefði ekkert vægi. Þó að gerandi minn hafi nú verið sakfelldur þá er áfallið og martraðirnar eitthvað sem ég ber enn með mér,“ sagði þolandinn eftir að dómurinn var kveðinn upp.
Konan þurfti að lifa af fátæklegum matarafgöngum fjölskyldunnar. Hún mátti ekki yfirgefa heimilið og var þvinguð til að þrífa sig í leyni í skjóli nætur. Amanda og fjölskylda hennar bjuggu í niðurníddu húsnæði þar sem mátti finna myglu á veggjum og rusl í bakgarðinum.
Amanda var sakfelld fyrir frelsissviptingu, nauðungarvinnu og fyrir fjögur ofbeldisbrot. Dómarinn í málinu tók fram að Amanda væri enn í afneitun um afleiðingar brota sinna. Hann sakaði Amöndu um gífurlega grimmd.
Það var einn af sonum Amöndu sem gerði lögreglu viðvart um málið. Lögregla ákvað þá að framkvæma leit á heimilinu og fann þá konuna sem sagði við lögreglumann: „Ég vil ekki vera hér. Ég upplifi mig ekki örugga. Mandy er stöðugt að lemja mig. Mér finnst það ekki gaman. Ég hef ekki fengið að þrífa mig árum saman. Hún leyfir mér það ekki.“
Allt frá árinu 1995 til 2021 hafði þolandinn hvorki hitt lækni né tannlækni. Dómari taldi þetta sanna að henni hafi verið haldið nauðugri. Hafði konan meðal annars misst þó nokkrar tennur vegna tannskemmda. Hún var á mörkum þess að teljast vannærð, var með ör á vörum og andliti og mikið og þykkt sigg á bæði fótum og ökklum eftir að hafa stöðugt verið gert að skríða um gólf heimilisins til að þrífa. Einn nágranni lýsti því svo að konan liti út fyrir að vera nýkomin úr útrýmingarbúðum nasista. Hún hafi ekki verið nema skinn og bein.
Konan býr nú með fósturfjölskyldu, gengur í háskóla og hefur fengið að njóta lífsins í ferðalögum. Hún glímir þó enn við martraðir og er með þráhyggju fyrir hreinlæti.
Undir rekstri málsins kom í ljós að börn Amöndu höfðu átt óásættanlegt uppeldi. Þau höfðu ekki fengið nauðsynlegar bólusetningar, fengu ekki að ganga í skóla, voru með rotnandi tennur og lús.
Amanda neitaði sök og vildi meina að sonur hennar, sem sagði til hennar, væri að hefna sín á henni. Eftir að dómurinn var kveðinn upp var hún spurð hvort hún hefði eitthvað við þolanda sinn að segja. „Nei, ekki mikið,“ sagði Amanda og var þá spurð hvort hún sæi eftir brotum sínum. „Nei, ég hef ekkert gert.“
Blaðamenn spurðu hana þá hvort hún væri skrímsli. Amanda stoppaði, kveikti sér í sígarettu og svaraði svo: „Hvað heldur þú? Hvers vegna ætti ég sjá eftir einhverju sem ég segist aldrei hafa gert?“
