Loksins, loksins, loksins sér fyrir endann á þessum ömurlega febrúarmánuði. Svarthöfði er nánast hættur að fylgjast með fréttum, svo miklar eru hörmungarnar. Efling gaggar á Dag og Dagur fer í vörn eins og óþekkur unglingur sem hefur afsakanir fyrir öllum heimsins axarsköftum á reiðum höndum. Börnum í neyð er vísað úr landi líkt og ekkert sé sjálfsagðara, ein mesta goðsögn íslenskrar tónlistar er fallin frá og helvítis, bévítans veðrið er eins og það er. Ömurlegt.

Og hvað talar þetta fólk á Alþingi um? Jú, nú á að blása krafti í að leggja niður mannanafnanefnd. Brýnt málefni sett á oddinn. Unnið að frumvarpi í margar vikur, rætt í nefndum og rýnihópum í enn fleiri vikur og síðan rifist um það á þingpöllum í örugglega eilífð. Kostar milljón trilljónir og framtíðarbörnin Satanía og Lúsífer jesúsa sig yfir ósköpunum.

Svo er það stjórnarandstaðan sem gasprar og gasprar um að hinn og þessi í ríkisstjórn geri ekki neitt. Gerið þið þá bara eitthvað sjálf! Þessi stjórnarandstaða mun líklegast fara í sögubækurnar sem slappasta aðhald við ríkisstjórn allra tíma. Spanderar gífuryrðum í öllum fjölmiðlum sem þau komast í en eru minna að bretta upp ermarnar og moka skítinn.

Svarthöfði er svo ekki viss hvort hann hafi taugar í að ræða algjört þrot íslenskra stjórnvalda í kórónaveirufíaskóinu. Svarthöfði skal fyrr hundur heita en að láta loka sig inni í sorglegasta gámi veraldar. Þá snýst Svarthöfði í fyrsta sinn á ævinni á sveif með Ingu Sæland og hlakkar til að eyða með henni 14 dögum í keilu, pítsu, bjór og ljósabekkjum. Þá er nú mikið sagt.

Bless febrúar og takk fyrir ekkert!