Brynjar Karl Sigurðsson körfuboltaþjálfari hjá félaginu Aþenu furðar sig á þeirri reglu Körfuknattleikssambands Íslands (KKÍ), í körfubolta barna á aldrinum 6-9 ára, að óleyfilegt sé að stela boltanum af andstæðingi sínum, sem hafi vald á boltanum. Segir Brynjar Karl þetta bera vott um geðveiki þjóðarinnar og það sé verið að fara allt of mjúklega að börnunum.
Brynjar Karl fjallar um þetta í Facebook-pistli og birtir með skjáskot úr reglum KKÍ. Brynjar Karl, sem þjálfar meistaraflokk, virðist ekki hafa verið meðvitaður um tilvist þessarar reglu fyrr en hann fór á mót um helgina:
„Ég fór á mót um helgina í þessum aldri og mér krossbrá að sjá keyrt á þessa reglu. Ég hélt að enginn myndi hlusta á þetta bull. Mínir þjálfarar sögðu mér að svona hefði þetta verið í vetur. Ég tók þá á teppið og spurði hvort þeir ætluðu bara að vera „bystanders“ í þessum þroskaþjófnaði. Þetta er stór hættulegt fyrir börninn.“
Brynjar Karl hefur pistilinn raunar á eftirfarandi orðum:
„Djöfull er íslenska þjóðin orðin geðveik.“
Hann segir að síðast þegar hann vissi hafi það verið eðli boltaíþrótta að taka boltann af andstæðingnum:
„Leikur er í eðli sínu átakasvæði. Körfubolti er meira að segja tiltölulega mildur miðað við margar aðrar greinar, því vörnin má lítið annað en að snerta boltann, ekki manninn. Samt erum við komin þangað að sjálf grunnátök leiksins virðast orðin of mikið fyrir hugmyndafræði samtímans um að hlífa börnum.“
Brynjar Karl líkir þessari reglu við að banna börnum að mála í skólanum af því málning gæti slettst á hendur þeirra og þau orðið svekkt, eða að banna krökkum að klifra í trjám af því þau gætu dottið, í stað þess að kenna þeim hvernig eigi að klifra af skynsemi, eða að afnema stafsetningarvillur í námi svo enginn upplifi vonbrigði, í stað þess að kenna börnum að mistök séu hluti af því að læra.
Hann segir málið snúast um meira en bara þessa einu reglu í körfubolta barna:
„Þetta snýst um stærra vandamál: vanmat á börnum og það sem vinkona mín Magga Pála í Hjallastefnunni hefur kallað barnafyrirlitningu. Hvað erum við eiginlega að gera börnunum okkar? Hvað gerist þegar við dauðhreinsum allt áreiti, alla mótstöðu, allt erfiði og öll óþægindi út úr lífi þeirra? Gerir fólk sér grein fyrir skaðanum sem slíkt veldur?“
Óskar Brynjar þó að lokum eftir svörum um einungis eina góða ástæðu fyrir því að þessi regla sé í gildi, ef sú ástæða komi fram muni hann ekki andmæla henni frekar. Þegar þessi orð eru rituð hefur þó hins vegar enn sem komið er enginn fært rök fyrir því, í athugasemdum, að nauðsynlegt sé að banna börnunum að reyna stela boltanum af andstæðingum. Þeir sem taka til máls taka hins vegar undir með Brynjari Karli um fáránleika reglunnar.
