Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála hefur orðið við kröfu eigenda hunds um að aflífun hans verði frestað á meðan kæra þeirra vegna aflífunarinnar er til meðferðar hjá nefndinni. Hundurinn er sagður hafa valdið svo alvarlegum áverkum á öðrum hundi að aflífa hafi þurft þann hund en eigendur fyrrnefnda hundsins segja að málið hafi ekki verið fyllilega rannsakað og ákvörðun um aflífun byggi á einhliða frásögn af málsatvikum.

Það var Heilbrigðiseftirlit Garðabæjar, Hafnarfjarðar, Kópavogs, Mosfellsbæjar og Seltjarnarness sem tók ákvörðunina um aflífun hundsins en eigendur hans krefjast þess að ákvörðunin verði felld úr gildi.

Hundurinn er af tegundinni miniature english bull terrier. Undir lok síðasta árs voru eigendurnir með hundinn á afgirtu svæði þar sem honum var ætlað að leika við annan hund. Hins vegar fór það svo að  hundur þeirra beit hinn hundinn með þeim afleiðingum að aflífa þurfti síðarnefnda hundinn vegna áverkanna sem hann hlaut. Með bréfi í síðasta mánuði var eigendunum tilkynnt að heilbrigðiseftirlitið hefði yfirfarið gögn málsins og komist að þeirri niðurstöðu að hundurinn væri hættulegur og því þyrfti að aflífa hann. Vísaði eftirlitið í því skyni til samþykktar um hundahald í Garðabæ, Hafnarfjarðarbæ, Kópavogsbæ, Mosfellsbæ og Seltjarnarnesbæ.

Ekki á móti

Eigendur vísuðu í kröfu sinni um frestun aflífunar til þess að slíkt væri alvarlegt og óafturkræft úrræði og að Heilbrigðiseftirlitið hafi hafnað vægari úrræðum með ófullnægjandi rökum. Málið byggði á einhliða frásögn og ekki hafi farið fram fullnægjandi rannsókn á atvikum málsins.

Heilbrigðiseftirlit Garðabæjar, Hafnarfjarðar, Kópavogs, Mosfellsbæjar og Seltjarnarness setti sig ekki á upp á móti því að aflífuninni yrði frestað á meðan kæran verður til meðferðar.

Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála minnir á í sinni niðurstöðu að almennt séð fresti kæra til hennar ekki réttaráhrifum þeirrar stjórnvaldsákvörðunar sem kærð hafi verið. Það mæli hins vegar með því að fresta réttaráhrifum ákvörðunar ef aðili máls sé aðeins einn og ákvörðun sé íþyngjandi fyrir hann, valdi honum t.d. tjóni. Þetta sjónarmið vegi sérstaklega þungt í þeim tilvikum þar sem erfitt yrði að ráða bót á tjóninu enda þótt ákvörðunin yrði síðar felld úr gildi.

Nefndin segir það vera ljóst að í þessu máli sé um að ræða íþyngjandi óafturkræfa ákvörðun. Eins og málsatvikum sé háttað þyki rétt að fresta réttaráhrifum hennar, enda liggi ekki fyrir knýjandi ástæður sem geri það að verkum að varhugavert sé að bíða niðurstöðu nefndarinnar.

Aflífun hundsins er þar með frestað þar til nefndin úrskurðar um kæru eigenda hans.